A Courtisane event, in the context of the S.H.O.W. (Shit Happens on Wednesdays) series.

Wat gebeurt er als het conventionele perspectief wordt verschoven, de overwegende vormen van identificatie uitgedaagd, de zekerheden van tijd en plaats ontwricht? Wat wordt aangesproken is het vermogen in elk van ons om een vreemdeling te worden in de schikking van plaatsen en paden die we gemeenzaam aanduiden als "realiteit". Wat zich opent is een ruimte waar elk spreken wordt begrepen als een stem, waar elke uitdrukking geldt als een aanspreking. 

Met recent werk van Pedro Costa, Mati Diop, Tomas Ochoa & Andriana Meyer, Neil Beloufa

Pedro Costa
O nosso homem
PT, 2010, video, colour, stereo, Portugese spoken with Engish subtitles, 23' 

“O Nosso Homem is een korte variatie in de lijn van de trilogie die Pedro Costa eerder heeft gewijd aan de inwoners van de intussen vernietigde wijk Fontainhas in Lisabon. Het kan beschouwd worden als een soort addendum van het derde luik, Juventude en Marcha!, waarvan het hoofdpersonage, Ventura, hier opnieuw opduikt als een van de vier vertolkers van deze dialoog der wanhoop. Ze vervolgen hun weg, van het ene decor naar het andere, van het meest obscure naar het meest sprankelende, gedragen door een weelderigheid van kaders en timbres van licht en schaduw die Jacques Rancière ooit de volgende woorden heeft ontlokt: ‘het geloof in de kunst die getuigt van de grandeur van de armtierige – de grandeur van wie dan ook – sprankelt hier meer dan ooit. Maar niet meer dat die het gelijkstelt aan een bevestiging van een groet’.” (Raymond Bellour)

Mati Diop
Atlantiques
SN/FR, video, colour, stereo, Wolof spoken with English subtitles, 2009, 15' 

“Denk maar aan Moonfleet of Jamaica Inn: elk van ons herinnert zich ongetwijfeld verhalen van schepen die door strandjutters naar de klippen worden gelokt. De close-up van een roterende lens van een vuurtoren – de laatste shot van Atlantiques – doet hier onmiddellijk aan denken. Er bevindt zich geen haven achter deze vuurtoren: enkel de nacht en het ijzige van de dood; het nevelbeeld van een Europa waar het leven makkelijk lijkt, maar ontoegankelijk; de schrale schaduw van een Eldorado die er geen is, zelf al teert het, zoals alle Westerse machten, op de uitputting van de derde wereld. “Vaarwel, ik vertrek om te sterven: dat wordt niet gezegd,” zo vertelt Seligne aan zijn vrienden op het strand. Als overlever van een schipbreuk die hem blijft achtervolgen, is hij desondanks vastbesloten om opnieuw te vertrekken, aangezien het leven in Senegal onmogelijk is geworden. Het vaarwel aan zijn vrienden, het verhaal van de eerste overtocht: de nacht overspoelt alles. Het licht is niet langer deel van zijn wereld. Het is achtergebleven in het dorp, op de gezichten van huilende vrouwen en de graven.” (Yann Lardeau)

Tomas Ochoa & Andriana Meyer
Five Dots
AR, 2005, video, colour & b/w, stereo, Castellano spoken with English subtitles, 11' 

“Five Dots onderzoekt de relatie tussen de uitoefening van tucht, gebaseerd op de controle op de lichamen van veroordeelden, en de weerstand tegenover macht, op basis van ieders capaciteit om symbolen te produceren. Na een fotografieworkshop in een jeugdgevangenis in Mendoza, Angentina, waarbij Tomas Ochoa en Andriana Meyer optraden als bemiddelaars, werden de geïnterneerden de kans aangeboden om een zelfreferentieel relaas te creëren, gebaseerd op hun eigen symbolisme en imaginaire wereld: songs, allerlei zinsneden, opgepikt op straat, aanwezig in dromen, veranderd in het geheugen,  Tenslotte werden ze gevraagd om voor de camera uittreksels voor te lezen uit Michel Foucault’s studies over straftechnologie (uit zijn boek  ‘Discipline, toezicht en straf: de geboorte van de gevangenis’).“ (Tomas Ochoa & Andriana Meyer)

Courtesy the artist and KATZ CONTEMPORARY, Zürich

Neil Beloufa
Kempinski
FR/ML, 2007, video, colour, stereo, French spoken with Engish subtitles, 15' 

“In Afrika gemaakte video- of filmwerken zijn vaak paternalistische documentaires, die meer dan eens focussen op exotische politieke kwesties, maar zelden fictie en nog minder science-fiction. Kempinski respecteert in zekere zin de documentaire codes, aangezien niks is vastgelegd in een script. Alles werd geïmproviseerd met behulp van een subtiele spelregel en het is de stereotypische sci-fi beeld- en klankvoering die de indruk wekken dat het om een ‘valse’ fictiefilm gaat. Maakt het vervalsen van een fictie, per definitie ‘vals’, het dan ‘echt’?  Geïnterviewden werden simpelweg gevraagd om over de toekomst te praten in de tegenwoordige tijd. Zodoende worden onze verwachtingen van Afrika uitgedaagd, zonder aan de ‘realiteitswaarde’ te tornen. Het interessante is dat, alhoewel de globale SF-cultuur daar wel degelijk gekend is, het meeste van wat gezegd werd eerder overeenstemt met een animistisch universum, dat mijn eigen begrip overstijgt. Ik ben absoluut geen kennen van Mali, maar het leek alsof er twee lagen van hun realiteit en maatschappij werden blootgelegd.“ (Neil Beloufa)