Olivia Rochette & Gerard-Jan Claes, Because We Are Visual, BE, 2010, 47'

Een mijmerende blik op de wereld van online videodiaria,  circulerend in de diepe kerkers van YouTube en aanverwante omgevingen. Wat we er aantreffen is een eindeloze stroom van micro-confessies en intieme exposures, teenage angst en moody blues, gebroken harten en bedeesde geesten op zoek naar vertroosting en verbondenheid. Het maakt niet uit als er in essentie niets te zeggen of te tonen valt,  zolang er maar wordt bijgedragen tot de voortstuwende informatieflux. Alles kan worden uitgesproken, alles moet worden onthuld, tot op het punt dat er ultiem niets meer te zien valt. Geen bezwaar als niemand kijkt of luistert, wat telt is het spoor dat we achterlaten in onze eindeloze zoektocht naar zingeving en identiteit. Wat telt is het meetellen zelf. Op zoek naar een antwoord op onze eenzaamheid en onzekerheid, bedwelmd door de alomtegenwoordigheid van beelden, worden we zelf beeld. In plaats van te zoeken naar een object, eerder dan onszelf te bekijken als object, worden we zelf object. We dompelen ons onder in het schimmenspel van het Web, om alleen maar dieper te verzinken in een valstrik van doelloze circulatie en gedwongen zichtbaarheid. Hier zijn we: lichamen zonder gloed of verlangen, beelden zonder noodzaak of gevolg. Welkom in het spektakel van banaliteit.

Mohamed Bourouissa,Temps Mort, DZ/FR, 2009, 18'

“Dit project heeft iets fragiels, dat beantwoordt aan de fragiliteit en vluchtigheid van het proces zelf waarmee de beelden werden gemaakt. Elk beeld kwam tot stand met de hulp van een vriend die zich in de gevangenis bevindt. De mises-en-scène werden gerealiseerd met een mobiele telefoon – vandaar de povere kwaliteit van de beelden. Als ik die fragiliteit benadruk, is het omdat dat het hele idee zelf van het werk omvat. Dit werk presenteert een tegelijk intieme en afstandelijke relatie tussen twee personen, de een in vrijheid, de ander in gevangenisschap; tussen een reële menselijke band en een digitale communicatie; tussen een penitentiair systeem dat een individu wil dringen in een positie van fundamenteel isolement, van opkropping in een gesloten ruimte, en een vrije circulatie: een overvloed van informatie die hem omvormt tot een lid van de ‘mediatieke gemeenschap’. We betreden dus een 'off-screen’ soort vrije ruimte. Tegelijk gaat het over de ontmoeting tussen twee temporaliteiten, de een vertraagd, geblokkeerd, vastgezet door het penitentiair systeem, en de ander levendig, snel en constant in beweging. Daarom heb ik voor de titel ‘Temps Mort’ gekozen: het zijn beelden die zich bevinden in een dualiteit van tijd, tegelijk dichtbij en veraf.” (Mohamed Bourouissa)

Shelly Silver, What I'm Looking For, US, 2004, 15'

“’Ik ben op zoek naar mensen die gefotografeerd willen worden in publieke situaties en daarbij iets van zichzelf willen onthullen (al dan niet fysiek). Dit in het kader van een kunstproject. Behalve het gefotografeerd worden, zal geen andere relatie plaatsvinden.’ Ik ontving talrijke reacties op mijn advertentie, vooral van mannen. Na elke contactname organiseerde ik een ontmoeting waarbij ik probeerde om fotografisch vast te leggen wat deze mensen me wilden tonen. Ik realiseerde me al vroeg dat veel van wat ze me wilden onthullen niet kon bevat worden in statische foto’s, en ik begon deze beelden te bevragen in een video. De vijftien minuten durende video is een bewerking van dit avontuur, een min of meer gefictionaliseerde versie van de vreemde intimiteiten en connecties die gevormd werden tussen mijn subjecten en mezelf. (…) Het is de eerste video die ik heb gemaakt met behulp van het internet – zowel als subject als bron – en ik was verbaasd door de ongelooflijke rijkdom van mogelijke interacties op het web, het onverwachte spel van fantasie, projectie en verlangen, alsook hoe de grenzen tussen publiek en privaat op een compleet andere manier worden genavigeerd dan in de ‘reële’ fysieke ruimte. Wanneer ik met mijn camera migreerde van de virtuele naar de reële ruimte, ondervond ik dat mijn focus opschoof naar het centrale belang van bekrachtiging van de fysieke wereld; ik begon me te vergenoegen in de intimiteit van details, de rimpels van een oor, het weefsel van aders in het oogwit, de elegante curve van het achterste van de nek, het onregelmatige ritme van scheve voortanden...”

Ruti Sela & Maayan Amir, Beyond Guilt #1, IL, 2003, 9'30"