Het werk van Maryam Tafakory hercontextualiseert op een radicale manier film, poëzie en archiefklanken en -beelden en gaat op die manier een vitale dialoog aan met de postrevolutionaire Iraanse cinema. In haar video-essays en live performances maakt Tafakory gebruik van digitale collage om nieuwe betekenislagen te creëren en bestaande te verhelderen. Tafakory’s werk richt een prismatische lens op de Iraanse cinema en manieren om verhalen te vertellen, zonder de westerse blik centraal te stellen. Haar films zijn gemaakt voor wie vertrouwd is met de culturele artefacten die ze gebruikt, maar zijn toch ook toegankelijk voor wie daar niet vertrouwd mee is. Dit programma brengt naast twee korte films van Tafakory ook een live werk dat zelden wordt uitgevoerd en dat niet mag worden opgenomen of op een andere manier gedocumenteerd mag worden. Het efemere karakter van dit werk maakt het de meest indringende expressie van Tafakory’s engagement tot wat zichtbaar is en wat niet, het taboe, het abstracte en versluierde. Het programma sluit af met een screening van The House Is Black, de enige film gemaakt door Forugh Farrokhzad, wiens geschriften en poëzie Maryam Tafakory van jongs af aan diep hebben geraakt en geïnspireerd.
Followed by a conversation between Maryam Tafakory and Mahdieh Fahimi
Code Names (2022-ongoing) herbekijkt films gemaakt in Iran na 1979 en is een archivale zoektocht naar het onuitgesprokene dat spreekt – een zoektocht naar vergeten namen, naar verboden lichamen, naar de verdwijning van vrouwen, zowel op als naast het scherm. Tafakory zal live vertellen; de uitvoeringen van dit werk zijn altijd anders en aangezien opnames niet zijn toegestaan kan dit stuk alleen deze ene keer ter plaatse en persoonlijk worden beleefd.
digital projection / performance / live reading
Irani Bag, een split-screen video-essay dat gebruikmaakt van fragmenten uit films gemaakt tussen 1990 en 2018, deconstrueert de afbeelding van een ogenschijnlijk onschuldig object – de handtas – en biedt zo een tekstuele en politieke analyse van censuur en intimiteit in postrevolutionair Iran. De toeschouwer wordt uitgenodigd om de relatie tussen zien en aanraken te herevalueren.
Farsi spoken, English subtitles
Nazarbazi (het spel van blikken) is een film over liefde en verlangen in de Iraanse cinema, waarin afbeeldingen van intimiteit en aanrakingen tussen vrouwen en mannen zijn verboden. De film focust in de eerste plaats op beelden van vrouwen wier lichamen werden weggewist uit en geslachtofferd in de cinema van na de revolutie en alludeert op discrete vormen van communicatie die erin aan het werk zijn terwijl de censuur omzeild wordt. Nazarbazi probeert de ruimtes aan te raken die we niet kunnen aanraken; innerlijke gevoelens/gewaarwordingen – maar ook onaanraakbaarheid voorbij fysiek contact: onuitgesproken verboden/regulaties die enkel als belichaamde ervaringen ontsluierd kunnen worden. De film gebruikt poëzie en stilte als de enige talen waarmee we kunnen proberen om deze ruimtes van socio-politieke ambiguïteit aan te raken.
Farsi spoken, English subtitles
