Dit video-essay suggereert een postnucleaire toekomst waarin de mensheid veroordeeld is tot een verblijf in de kosmische ruimte. De verteller in de film is een fictionele afstammeling van Anjalika Sagar, een van de leden van de Otolith Group. Ze blikt terug op verscheidene generaties van vrouwen uit haar familie en verbindt haar eigen ervaringen met die van Anjalika’s grootmoeder, een Indische feministe in de jaren 1960. Haar poging om vat te krijgen op de meervoudige dimensies van het historische en het evolutionaire genereert een variëteit van beelden, die tal van gefragmenteerde geschiedenissen en utopische aspiraties uit de twintigste eeuw omvatten. Otolith presenteert een “toekomst uit het verleden” en maakt hierdoor een alternatief perspectief op het heden mogelijk.
-----
This video essay suggests a post-nuclear future in which humankind has been confined to outer space. The narrator is a fictional descendant of Anjalika Sagar, one of The Otolith Group members. She looks back at several generations of women from her family, linking her own experiences with those of Anjalika’s grandmother, an Indian feminist in the 1960’s. Her attempt to understand the multiple dimensions of the historical and the evolutionary generates a number of images, which include the fragmented histories and utopian aspirations of the 20th century. Otolith presents a “past-potential-future”, making possible an alternative perspective on the present.
