Lipsett ontplooit zijn pessimistische visie op de ‘condition humaine’ in een associatief web van gevonden beelden en klanken. De juxtapositie van uiteenlopende brokstukken uit de geschiedenis en populaire cultuur van de 20ste eeuw culmineert in “een fantasmagorie van het niets”, een sombere maar urgente bespiegeling op de aliënerende effecten van wetenschap en technologie, de overheersende religies in de Westerse wereld.