In sommige opzichten doet Annik Leroy’s debuutfilm denken aan Die Reise nach Lyon van Claudia von Alemann uit hetzelfde jaar. De filmmaker doolt door de spookachtige schemerzones van Berlijn, op zoek naar een vervlogen verleden. Ook hier is herinneren een ruimtelijke ervaring, een reis die de ruimte doorkruist en mettertijd uitmondt in een omzwerving. “Met deze film probeer ik mijn reis en verhaal in kaart te brengen aan de hand van de ruïnes, wijken en straten van Berlijn. Ik filmde de dialoog die ik voerde met de stad, de omzwervingen door de oude wijken (Moabit, Kreuzberg, Wedding), waar het verleden nog tastbaar is, of tenminste, waar er nog iets van overblijft.” De film is gemaakt in een tijd die ver verwijderd lijkt van het huidige neoliberale Berlijn en voert de afbrokkelende gevels en braakliggende woestenijen op als stille getuigen van een tragedie die diepe wonden heeft geslagen. Een tragedie die resonantie vindt in literaire en muzikale fragmenten uit het werk van Gottfried Benn, Else Lasker-Schüler, Witold Gombrowicz, Peter Handke, Gustav Mahler en Richard Wagner. Van het gekraak van Leroy’s voetstappen op de besneeuwde oevers van het Landwehrkanal tot flarden van anonieme stemmen in de U-bahn en luidsprekers die het eindpunt van de lijn aankondigen: de film geeft de stad weer als een onmetelijke klankruimte, doordrenkt met de aanwezige afwezigheden en afwezige aanwezigheden die deze onwerkelijke landschappen bevolken.

"We discover the sounds of a claustrophobic city and get lost between loudspeakers announcing dead-end streets. We overhear the constant murmur of foreign languages trying to find a voice in a wasteland of asphalt, street lights and the Berlin Wall, marked by darkness and scars of the past. ‘Just don’t stare at a wall’, declares Gombrowicz, and the film moves on. Leroy searches for traces of World War II as well as for love and humanity. It’s a contradiction, but it contains the darkened German soul: how to make an emphatic image of this place?” (Patrick Holzapfel)

Newly digitized version

Er is nauwelijks beeld in Cellule 719: af en toe zien we een glimp van water, maar verder is de film voornamelijk zwart. De teksten die in het grijs op het scherm verschijnen zijn afkomstig uit ‘Ein brief Ulrike Meinhofs aus dem Toten Trakt’, een brief die in 1972 werd geschreven door het RAF-lid Ulrike Meinhof, toen ze net opgesloten was. Voor Annik Leroy is dit video-project maar een tussenhalte in een langer proces, een onderzoek naar de historische RAF, maar nog meer naar de psychologische mechanismen van terreur, en de persoonlijkheidsstructuur van een publieke figuur die in volkomen isolement wordt overgeleverd aan haar meest private zelf. (Edwin Carels)

“The feeling that time and space are encapsulated within each other—

The feeling of being in a room of distorting mirrors—

Staggering—

Afterwards, terrifying euphoria that you’re hearing something—besides the acoustic difference between day and night”

— Ulrike Meinhof, 1972-1973