Tusalava van Len Lye, een animatiefilm opgebouwd uit vijfduizend tekeningen, is een studie in morfologie. De film demonstreert dat animatiefilm altijd een besmettelijke uitwisseling van zintuigelijke veranderingen op het ‘prelogische’ niveau inhoudt. De muterende cellulaire vormen in de film leiden langzaam tot een enigmatisch scenario waaruit duidelijke vormen ontstaan, gelijkend op een virus dat een lichaam binnendringt. Beïnvloed door aboriginal kunst, is Tusalava een soort primitivistisch werk dat tegelijkertijd in zijn beeldtaal de fundamenteel animistische eigenschappen van zijn medium uitdrukt. (Edwin Carels)

Om het begrip van een natuur die losstaat van de mens uit te dagen, stelt Shape Shifting een andere ordening voor waarbij mens en niet-mens relaties aangaan en productief met elkaar interageren. Het schetst een affectieve cartografie van een specifiek landschap, dat een grote natuurlijke diversiteit vertoont en in het Japans “satoyama” wordt genoemd. “Wat Shape Shifting doet door zich te verdiepen in het Japanse satoyama (het grensgebied of gebied tussen de uitlopers van de bergen, yama, en het akkerland naast de dorpen, sato), laten Lylov en Marhöfer zien dat het ver- kennen van het anders-dan-menselijke door middel van film al een middel is om affectieve relaties vorm te geven die menselijke en machinale medemensen omvatten. De vrolijke myriade van anders-dan-menselijke actoren die hierbij betrokken kunnen zijn, zijn verre van beperkt tot organische actoren... Shape Shifting herinnert ons eraan dat anders-dan-menselijke subjecten wijzen op specifieke manieren van voelen, affecteren en geaffecteerd worden. Filmen betekent hier het afstemmen van menselijke makers en menselijke toeschouwers op de gevoeligheden van de grond, het onkruid en de wind. In die zin is de film een experiment in het worden met, een kwestie van allianties en tegenstellingen.” (Teresa Castro)

Satō Makoto ontdekte de documentairekunst toen hij Minamata (bekend om de grote milieuramp die er plaatsvond) bezocht als student en er meewerkte aan Katori Naotaka’s The Innocent Sea. Terwijl hij door Japan toerde met de film, ontmoette hij mensen die nabij de Agano, de vervuilde rivier in Niigata, woonden en besliste over hen een film te maken. Met een crew van zeven woonde hij drie jaar lang ter plaatse en in 1992 legde hij de laatste hand aan Living on the River Agano, een film die de mensen toont die aan de rivier wonen, die werken in de landbouw en visserij en die kalm de gruwel ondergaan van de verwoesting van de natuur. Nadat ze reeds verschillende begrafenissen van mensen uit deze film hadden bijgewoond, keerde het team tien jaar later terug naar de streek. Memories of Agano, de film die hieruit voortkwam, is een spookachtig gedicht over mensen, velden, verhalen, liederen en gebouwen die in de vergetelheid verdwijnen en over de kracht van beeld en geluid om het verleden te doen herleven.