Net als A.M./P.M. (bekroond op courtisane 2005) is 'Proof of Life' een zoektocht naar nieuwe vertelvormen die een tegengewicht biedt voor onze spektakelgerichte en voyeuristische mediamaatschappij. De focus ligt niet zozeer op de beelden, maar op de offscreen stem die instaat voor de suggestieve en subjectieve vertelling.
-----
After A.M./P.M. (awarded at courtisane), Asselberghs continues his search for new approaches to storytelling, adding counterweight to the spectacle and voyeurism of mainstream media. Associative and suggestive (instead of formatted and explicit). The radical rift between sound and image makes for a film that needs to be listened to. Or a sound tape to watch.
A remixed trailer for Kubrick’s The Shining that adds a totally new meaning to the original, turning the horror classic into a romantic comedy family flick. In doing so, Ryang dismantles the strategies used in conventional Hollywood trailers, revealing them as torturing pretexts and false promises in a tight narrative corset. This video also set a trend for the wave of mash-ups on the Internet.A remixed trailer for Kubrick’s The Shining that adds a totally new meaning to the original, turning the horror classic into a romantic comedy family flick. In doing so, Ryang dismantles the strategies used in conventional Hollywood trailers, revealing them as torturing pretexts and false promises in a tight narrative corset. This video also set a trend for the wave of mash-ups on the Internet.
Van der Werve illustreert aan de hand van drie eenvoudige scenes hoe cultuur en natuur in dialoog gaan met elkaar. Of hoe het leven zelf kan worden geïllustreerd aan de hand van de eenvoud van pianospel of de sfeerschepping van een drijvend orkest.
-----
Van der Werve shows the interaction of culture and nature, in three simple scenes. How life itself can be illustrated by the simplicity of piano music or the atmosphere of a floating orchestra.
Eenvoudig maar briljant: plaats meerdere webcams in Alaska en laat die een dag lang registeren. Kowalski comprimeerde de beelden tot een meditatieve video waarin tijd en registratie tijdloos worden.
-----
Simple, but brillant: install several webcams in Alaska and let them register a whole day. Kowalski compressed the images into a meditative 8 minutes. Time and registration become timeless.
Volgen we de coördinaten van de filmtitel, dan belanden we ergens in Afrika. Tussen oranje rotsen volgen we twee mannen naar een stad die op het eerste zicht meer weg heeft van een ruïne.
-----
These coordinates will take you somewhere in Africa. Two men wander through a deserted site in the middle of the desert. At first sight it seems to be an archaeological ruin, but as the images reveal more of the environment, it becomes clear that they have entered a recent building. An unconventional view of the city.
In een open bos volgen we twee verwarde jonge personages. Als een fragment uit een veel langer verhaal.
-----
We follow two confused young people in an open forest. This film feels like a fragment of a much longer story.
Twee korte documentaires in zwart-wit met zo goed als geen dialoog. Eerst een stationnetje waar de bijna heilige stilte alleen doorbroken wordt door voorbijrazende treinen. Daarna, portretten van Russische boeren die, hun werktuigen bij de hand, in de camera blikken alsof ze poseren voor een fotograaf.
A collection of late night recordings made in European hotel rooms which relate personal experiences to contemporary world events in Afghanistan, Iraq, Palestine...
Nicolas Provost brengt met Induction opnieuw een kortfilm waarin dualiteiten centraal staan. Het groteske tegenover het mooie, het ruwe tegenover het pure. De conventies en regels van cinema staan ter discussie, enkel de schoonheid en de liefde voor het beeld blijven overeind.
-----
Nicolas Provost has a new short film based on contrasts. The grotesque against the beautiful, the rough against the pure. The conventions and rules of film are negotiable, only beauty and love for the image remain intact.
Zorn’s Lemma is een ingenieus onderzoek naar wiskundige logica in cinema. Of is het een mechanische logica? Bij Frampton is de filmische structuur het onderwerp en niet het conventionele verhaal, de personages en de actie. Deze fascinerende klassieker uit de structurele cinema is zeer strak geordend, maar nodigt je ook uit om je weg te zoeken in dit labyrinth van taal, tekst, letters, beeld en geluid.
-----
Zorn’s Lemma is a film by American avant-garde filmmaker Hollis Frampton, a search for mathematical – or mechanical – logic in cinema. It presents the viewer with a recurring structure that perpetually moves through a 24-letter alphabet via various signs in NY with words that propel the film forwards. Gradually, other images are added to the loop, some of them also developing their own story. Ambiguous, metaphorical and fascinating. A real masterpiece of structural filmmaking.
PIXILLATION - 1970 - 04’00”
MATHOMS - 1970 - 02’15”
OLYMPIAD - 1971 - 02’32”
UFO's - 1971 - 02’32”
ENIGMA - 1972 - 04’14”
GOOGOLPLEX - 1972 - 05’10”
APOTHEOSIS - 1972 - 04’17”
MUTATIONS - 1972 - 06’35”
PAPILLONS - 1973 - 03’58”
METAMORPHOSIS - 1974 - 08’10”
ALAE - 1975 - 03’50”
NEWTONIAN II - 1978 - 05’20”
Deze compilatie toont enkele van de hoogtepunten van het pionierswerk van Lilian Schwartz die tussen 1969 en 2002 als kunstenaar en onderzoeker verbonden was aan de Bell Laboratories in New Jersey. Tijdens de jaren 70 en 80 ontwikkelde ze – vaak in samenwerking met wetenschappers, ingenieurs, fysici en psychologen – visionaire technieken voor het gebruik van computers door kunstenaars. Haar formele onderzoeken in abstracte animatie verenigen het digitale met experimentele film en avantgarde muziek.
-----
A compilation that shows some of Lilian Schwartz’s best pioneering work, resident artist and consultant at Bell Laboratories (New Jersey) from 1969 to 2002. During the 70s and 80s Schwartz developed a whole series of visionary techniques for the use of computer by artists. Her formal explorations in abstract animation involved the marriage of film, computers and avantgarde music.
L'HIPPOCAMPE - Jean Painlevé - 1934 - 13'40"
LA DAPHNIE - Jean Painlevé - 1927 - 09'05"
LE VAMPIRE - Jean Painlevé - 1939-1945 - 08'30"
TRAITEMENT D'UNE HÉMORRAGIE - Jean Painlevé - 1930 - 03'35"
LA SÉPARATION DES SOEURS SIAMOISES - Dr Eugène-Louis Doyen - 1898 - 04'10"
PREMIÈRES IMAGES II - Etienne-Jules Marey - 02'30"
LA QUATRIÈME DIMENSION - Jean Painlevé - 1936 - 10'00"
LA CROISSANCE DES VÉGÉTAUX - Dr Jean Comandon - 1929 - 12'40"
Jean Painlevé richtte in 1930 Les Documents Cinématographiques op om zijn wetenschappelijke maar zeer poëtische films onafhankelijk te kunnen realiseren. Terzelfdertijd staat deze organisatie in voor het conserveren van een deel van het Franse filmerfgoed. Painlevé, enorm bewonderd door tijdgenoten als Sergei Eisenstein, Antonin Artaud, Luis Buñuel en Jean Vigo, had een grote voorliefde voor het leven onder water. Hij bracht microscopische werelden naar de oppervlakte in surrealistische en magische documentaires. Deze compilatie toont naast wonderlijke portretten van zeepaardjes en vleermuizen enkele adembenemend mooie films gedraaid door Franse wetenschappers en artsen.
-----
In 1930, Jean Painlevé started Les Documents Cinématographiques to be able to realize his scientific but very poetic films independently. At the same time, this organization stands for the conservation of part of the French film legacy. Enormously admired by contemparies like Sergei Eisenstein, Antonin Artaud, Luis Buñuel and Jean Vigo, Jean Painlevé was the French pioneer of underwater discovery. He made over 200 films of scientific research in avant-garde spirit, and devoted his life to filming the infinitely small with state of the art equipment. He used the technique of close-ups and ultra- cinema shots, where the camera films the blossoming of a flower in speeded-up motion or the process of botanical fertilisation in slow motion.
In Summer Lightnings zien we een opbod tussen spel en natuurlijk geweld die elkaar zowel in de hand als tegenwerken. In een klaslokaal trommelen meisjes met de vingers op hun lessenaars, zoals secretaressen en typisten. Het collectieve getrommel wekt een paranoïde gevoel op. De beelden worden onderbroken door een donkere horizon die oplicht onder salvo’s van bliksems en close-ups van de gelaatsuitdrukkingen van de meisjes. Na de opgewonden, verraste, angstige, lachende of afwachtende blikken volgt opnieuw het collectieve getrommel. Alimpiev duidt de handelingen niet, wat ze alleen maar sterker maakt. De spanning wordt constant opgedreven, maar de climax blijft uit ...
-----
In Alimpiev’s four minute video Summer Lightings, natural violence and human games simultaneously interact with and work against each other: in a non-descript classroom a group of young girls drum their painted fingernails on tables, like secretaries on typewriters. Their uniform tapping instills a powerful sense of paranoia. The action is interrupted by images of distant lightning or close-ups of the girls’ sudden expresions – excited, amused, serious, frightened, waiting faces right in front of the camera – before it returns again to their strange, collective exercise. Alimpiev provides no clues as to the real meaning of these choreographed gestures and intermittent cuts; their complexity and their emotional charge simply increases. A sense of heightened tension pervades the work, but its climax, the explosion, is always postponed.
