Op Memorial Day (gedenkdag voor oorlogsdoden in de Verenigde Staten) in 1973 was Sammy Davis Jr. gastheer en presentator van een nationale televisiemarathon (of telethon) ten voordele van de Highway Safety Foundation. Het evenement verloor 750.000 dollar, niet in het minst omdat Sammy eiste dat de telethon op meer dan vijftig zenders te zien zou zijn. Hoe meer de show immers werd uitgezonden, hoe groter zijn eigen marktwaarde. Maar vreemder waren de geruchten dat de Foundation de centen ook gebruikte voor de productie van porno. Zo zouden er ondermeer pornoscenes gedraaid zijn op de Highway Safety Foundation-promobus. Maar Everson’s Telethon is eigenlijk vooral het verhaal van twee getalenteerde artiesten die samen wachten om op te treden in die televisieshow...

Mannelijke vervreemding en isolement zijn terugkerende thema’s in Mark Raidpere’s werk. Ten Men toont een tiental gevangenen die hun spieren opspannen en met hun tatoeages pronken voor de camera. Maar ze lijken ook beschaamd te glimlachen en kijken weg in de hoop op solidariteit. 

Courtesy of the artist and Michel Rein, Paris/Brussels 

Toen de Servische kunstenaar Ivan Grubanov in 2002 naar Amsterdam trok voor een residentie in de Rijksacademie, startte in Den Haag het proces tegen zijn voormalige president, Slobodan Milosevic. Gedurende twee jaar bezocht Grubanov regelmatig het International Criminal Tribunal for the Former Yugoslavia (ICTY). Geconfronteerd met de gebeurtenissen die zijn leven hadden bepaald, zocht hij naar een manier om de intensiteit van die ervaring vast te leggen. Hij begon te tekenen, in een poging om zichzelf te verhouden tot dat hoofdstuk uit de geschiedenis. Steeds opnieuw tekent de kunstenaar vanuit eenzelfde hoek de man die zijn leven heeft beheerst, maar die hij nooit eerder ontmoette. Gaandeweg ontwikkelt hij een gevoeligheid voor de kleinste gebaren van Milosovic. De intimiteit van de tekeningen is verraderlijk...

Dear Advisor toont een man in maatpak en met een hoed, dolend door de desolate Indische stad Chandigarh, ontworpen door Le Corbusier. Hij maakt een pelgrimstocht naar de ruïnes van het modernisme. De gebouwen krijgen opnieuw een functie en geven het burgermannetje een voorwendsel om aan het ‘eeuwige nu’ te ontsnappen.

Pieter Geenen trok naar de omstreden Drieklovendam in China en filmde de inmiddels verzonken samenleving onder het stuwmeer. Terwijl de zoeklichten van een cruiseschip de restanten van een bloeiende industrie, een rijke culturele geschiedenis en grote natuurgebieden registreren, voert de film ons mee naar een onderwaterwereld die tot stille getuigenis van de vroegere bedrijvigheid gereduceerd is.

“Based on the true story of the wallpaper in my bedroom.”

A 70-year old man lives in a remote part of Scotland. His obsession with Darwin and the urge to completely understand his theory result in an isolated existence in the woods.

Pre-moderne theorieën beschouwen kristallen als een schakel tussen het mineralen-, planten- en dierenrijk. Rekveld werkte acht jaar aan deze film en ontwikkelde hiervoor software die de groei van kristallen simuleert. Het resultaat? Een hallucinante trip doorheen een onwaarschijnlijk palet aan kleuren, bezwerende mandala’s en abstracte vormen.

Bernadette Devlin, een Noord-Ierse Republikeinse activiste en de jongste vrouw ooit verkozen in het Britse Parlement, stond bekend om haar temperamentvol karakter. Ze verkocht de minister van Binnenlandse Zaken een klap toen hij haar na Bloody Sunday verbood om voor het parlement te spreken...

Vermomd als een traditionele documentaire hekelt de film de G8-top in Sint-Petersburg. Terwijl Bush zijn gastheer Poetin complimenteert met de prachtige locatie, zien we hoe zelfs de grootste begraafplaats van de stad wordt gesloten...

Colburn predikt geanimeerd onheil over de gevolgen van crystal meth-gebruik op het Amerikaanse platteland. Ze associ- eert de gevoelens van onoverwinnelijkheid tijdens een roes en de degeneratie van het lichaam als gevolg van een verslaving met het extreem puriteinse geloof uit de 17de eeuw.

Het verhaal van een moeilijke verhouding in de verre toekomst tussen een overgevoelige kat en haar man, een muis. Héél digitaal, maar zo menselijk...

Een van Marie Losiers portretten van avant-garde filmmakers. De film werpt een blik op het leven van de excentrieke Tony Conrad terwijl hij vertelt, zingt, danst en jeugdherinneringen ophaalt.

1859 was het jaar waarin voor het eerst zonnevlammen wer-den waargenomen. LSD is illegaal, 1859 niet.

Op de dertiende van elke maand komen honderden mensen samen in de Mojave woestijn om de heilige maagd te zien verschijnen in de zon. Polaroids, films en foto’s worden achteraf vergeleken en geïnterpreteerd.

Deze in één take opgenomen film toont een processie in Malobi, Suriname. Een hedendaagse interpretatie van het werk van Jean Rouch, antropoloog en een van de pioniers van de Franse Cinéma Vérité.

‘Magnetic sleep’ werd in de negentiende eeuw gebruikt om hypnose te beschrijven. Een collage van technieken (animatie, fotografie, film en zelfs geschilderd beeldmateriaal) creëert de leefwereld van een vrouw die tegelijk angst en fascinatie heeft voor haar hypnotische krachten.

De Mojave Woestijn. Achter een omheining registreert de camera hoe eindeloze rijen zonnepanelen langzaam draaien en hun omgeving weerspiegelen. Een stem vertelt ons de verzonnen waarheden die de lokale bevolking over deze vreemde machines uitwisselt.

Verborgen webcams die gebruikt worden voor het bewaken van wasserettes, universiteiten en werkplaatsen vormen het uitgangspunt voor Optical Vacuum. De beelden zijn te vinden op het internet, maar zijn normaalgezien niet toegankelijk. Met het intieme dagboek van kunstenaar Stephen Mathewson als soundtrack biedt deze film een reflectie op voyeurisme, controle en de menselijke drang om bekeken te worden.

Lossless is een serie van werken waarin gekeken wordt naar de dematerialisatie van film in digitale informatie. De makers spelen met de gevolgen van het online beschikbaar maken van (experimentele) films, tonen onder meer hoeveel digitale versies kunnen afwijken van originele films.

Beelden van cheerleaders, vuurwapendemonstraties en ensceneringen van historische veldslagen vormen samen het verhaal van kolonel William Rankin, een gevechtspiloot die een val uit een vliegtuig op miraculeuze wijze overleefde. Rankin is het vertrekpunt voor Stratmans beschouwing van de Amerikaanse samenleving. Ze linkt het vrijheidsideaal en de manier waarop gewelddadige technologie gebruikt wordt als een excuus om die Amerikaanse lotsbestemming te bereiken. Zo wordt pijnlijk duidelijk hoezeer geweld is doorgedrongen in de maatschappij.

Met lange, lome en schilderachtige takes – in een vertelling door beurtelings Robert Ashley en bewoners van Roosevelt Island – is A Necessary Music een vanuit de muziek opgezette sciencefictionfilm die de sociale fantasie onderzoekt van een utopisch landschap.

Met lange, lome en schilderachtige takes – in een vertelling door beurtelings Robert Ashley en bewoners van Roosevelt Island – is A Necessary Music een vanuit de muziek opgezette sciencefictionfilm die de sociale fantasie onderzoekt van een utopisch landschap.

De documentaire brengt zeven Israëlische jongemannen samen die heel wat ervaringen deelden in het leger. Wat begint als een gewone afspraak mondt algauw uit in het ophalen van diepgewortelde herinneringen. De jongeren voeren opnieuw de manoeuvres uit die onuitwisbaar in hun geheugen staan gegrift.

Cobra Mist onderzoekt de mysterieuze relatie tussen het landschap van Orford Ness en de sporen van zijn bijzondere militaire verleden. Dit is de locatie van de Britse Atomic Weapons Research Establishment. Er hangt een dreigende sfeer, die beklemtoond wordt door de prachtige soundtrack van Chris Watson en Benedict Drew.

Let Me Count the Ways bestaat uit korte fragmenten. Samengeperst tot een zoektocht van 20 minuten illustreren ze de aanloop tot, de verwarring over, en de nasleep van de atoombom op Hiroshima. De titel verwijst naar het aftellen tot het moment dat de bom valt en suggereert een zekere anticipatie. Minus 10 plaatst beeldmateriaal van de vader van de kunstenaar tegenover een interview met een vrouw in het Japans over het inslaan van de bom. Minus 9 laat de ooggetuigenis van een Amerikaanse verpleegster over de bom en de nasleep ervan aansluiten bij luchtfoto’s van een landschap. Minus 8 en Minus 7 tonen fragmenten uit een documentaire The Growth of Plants (c.1950) met daaroverheen een scrollende tekst met beschrijvingen van botanische afwijkingen die veroorzaakt werden door radioactieve straling. Ondersteund door deze verhalen over oorlogsvoering uit het verleden roept het werk van Thornton op om hedendaagse politiek en artistieke praktijk te herbekijken. (Trinie Dalton)

“Een zoektocht naar een onbestaand beeld, een verlangen om een beeld te creëren waar er geen is” culmineert in een kritische reflectie op de relatie tussen gedocumenteerde geschiedenis en ongeregistreerd geheugen. Met behulp van interviews en divers archiefmateriaal gaat Tajri op zoek naar het verhaal van haar familieleden die tijdens WOII zoals zovele Japanse Amerikanen werden opgesloten in een interneringskamp. Ze exploreert de invloed van beelden op de constructie van geheugen en identiteit en vraagt zich af waarom sommige beelden uitgroeien tot het historische symbolen, terwijl andere hardnekkig worden onderdrukt.

“The past is never dead. It’s not even the past”. This quote by American writer William Faulkner could situate quite accurately the work of Matthew Buckingham. In his installations, he assembles and reinterprets historical documents and representations as a way to question the relationship between past and present. Situation Leading to a Story is based on four amateur films from the 1920’s that Buckingham found on the streets of New York. The search for the origin and context of these private images leads to a criticism on the ways in which images of the past are used as a fantasy of history.

De debuutfilm van Hoffman vertoont reeds alle eigenschappen van zijn latere dagboekfilms: een fascinatie voor familiegeschiedenis en de reconstructie van het geheugen, maar ook een complex temporeel schema dat de conventies van de documentairevorm op de helling zet. Een serie fotoportretten vormt de basis van een intiem onderzoek naar de manier waarop identiteit berust op het familiale systeem van rollenspel, projectie en fantasie. Hoffman begeeft zich op het dun ijs tussen document en fictie, feit en verbeelding, verleden en heden, en reveleert de barsten en stromingen die zich roeren onder het bedrieglijk kalme oppervlak.

Onder de dekmantel van een historiografisch onderzoek naar een gefaalde arctische expeditie in 1897 onderzoekt Baron de beperkingen van beelden en andere vormen van documentatie als historische referent, en de paradoxale relatie tussen de temporaliteiten van film en het stilstaande beeld, tussen historische tijd en “real time”. Of hoe het beeld, dat steeds meer wordt beschouwd als noodzakelijke conditie van geheugen en geschiedenis, tegelijk alles en niets zegt.

1937: het jaar waarop de vader van Nora Dabagian werd gearresteerd in Yerevan, de hoofdstad van Armenië, waar het Sovjetleger op bevel van Stalin lelijk huishield. Martirosyan combineert interviews met Nora, nu 70 jaar oud, met archiefbeelden en re-enactments. De verschillende temporaliteiten overlappen, verhalen en woorden gaan in elkaar op, beelden dringen tot elkaar door, stemmen ontdubbelen, schuiven van het ene lichaam naar het andere. Een reflectie op het proces van herinneren en de relatie tussen het individuele en collectieve geheugen.

Dit video-essay suggereert een postnucleaire toekomst waarin de mensheid veroordeeld is tot een verblijf in de kosmische ruimte. De verteller in de film is een fictionele afstammeling van Anjalika Sagar, een van de leden van de Otolith Group. Ze blikt terug op verscheidene generaties van vrouwen uit haar familie en verbindt haar eigen ervaringen met die van Anjalika’s grootmoeder, een Indische feministe in de jaren 1960. Haar poging om vat te krijgen op de meervoudige dimensies van het historische en het evolutionaire genereert een variëteit van beelden, die tal van gefragmenteerde geschiedenissen en utopische aspiraties uit de twintigste eeuw omvatten. Otolith presenteert een “toekomst uit het verleden” en maakt hierdoor een alternatief perspectief op het heden mogelijk. 

-----

This video essay suggests a post-nuclear future in which humankind has been confined to outer space. The narrator is a fictional descendant of Anjalika Sagar, one of The Otolith Group members. She looks back at several generations of women from her family, linking her own experiences with those of Anjalika’s grandmother, an Indian feminist in the 1960’s. Her attempt to understand the multiple dimensions of the historical and the evolutionary generates a number of images, which include the fragmented histories and utopian aspirations of the 20th century. Otolith presents a “past-potential-future”, making possible an alternative perspective on the present.

Handsworth Songs is een filmisch essay over ras en burger-oproer in het Groot-Brittannië van de jaren 1980, dat als uitgangspunt de rellen neemt van september en oktober 1985 in de Birminghamse wijk Handsworth en in de Londense binnenstad. De rode draad van de film is het idee dat de ongeregeldheden het resultaat waren van langdurige onderdrukking van de zwarte minderheid door de Britse samenleving. De film geeft burgeroproer weer als sleutel tot een geheime geschiedenis van ongenoegen, verbonden met het nationale drama van industrieverval. “Om het spreekwoordelijke puin in Handsworth te ruimen moest het BAFC de brokstukken ordenen, en zodoende kwamen de teksten, geluiden en beelden tot leven in een audio/visuele stijl."

“The feeling of disjuncture is reflected not only in the jump cuts of the film’s narrative discontinuity — moving between archival photographs, newsreel fragments, media reportage, and on-site interviews — it is also deeply anchored by the sombre aural pulse, the disjunctive syncopation of the snare drum beat, the mournful reverb of the dub score that sustains a quiet rage. Though ostensibly addressing the issues of policing, Handsworth Songs reflects more profoundly the agency of the oppressed; it narrates their stories, not purely from the point of view of the event from which it derives its name, but equally through an archaeology of the visual archive of minoritarian dwelling in Britain. As is often the case in BAFC’s work, the ghosts of those stories inform the notion of a historically inflected dub cinema whose spatial, temporal and psychic dynamics relays the scattered trajectories of immigrant com munities.” (Okwui Enwezor)

With a rich source of found and original footage, this short film presents several versions of tragic events in the rural South.