The Knokke Connection is het derde filmprogramma in een vierdelige reeks gewijd aan het werk van het Australische filmmakerskoppel Arthur (1938) en Corinne Cantrill (1928−2025). De vertoningen vinden plaats in Gent (Art Cinema OFFoff) en Brussel (Cinema Parenthèse, CINEMATEK) tussen 18 – 20 mei en op 1 juni.
Arthur en Corinne Cantrill vertoonden geen werk op het beroemde EXPRMNTL 4 festival van 1967/68 in Knokke-le-Zoute – hun film Skin of Your Eye zou op de volgende editie van het festival in 1974 vertoond worden (en is op 1 juni te zien in CINEMATEK in Brussel). De Cantrills waren echter wel aanwezig op het festival van 1967/68 en beschouwden het als “life-changing”: “at that time… the most important event in our filmmaking lives.”
Zowel Robert Nelson als Gunvor Nelson (1931−2025) toonden nieuw werk tijdens EXPRMNTL 4. Beide films van de Nelsons hadden een diepgaande impact op de Cantrills – ze zouden zich vele jaren later nog het belang herinneren van het zien van deze films. Het festival in Knokke vertegenwoordigde zo’n bepalend moment in de carrière van de Cantrills als filmmakers omdat het hen de impuls gaf om zich volledig aan een experimentele filmpraktijk te wijden.
Net zoals bij de Cantrills zijn de filmische beginjaren van Robert en Gunvor Nelson terug te voeren tot de ‘home movies’ die ze samen als echtpaar maakten in de vroege jaren ’60. Robert en Gunvor bouwden beiden solocarrières uit als filmmakers maar bleven ook samenwerken met verwante kunstenaars. The Great Blondino en Fog Pumas zijn samenwerkingen met respectievelijk William en Dorothy Wiley, een ander getrouwd koppel.
→ Gecureerd en ingeleid door Keegan O’Connor, Audrey Lam en Anthony Brynaert
→ In samenwerking met Art Cinema OFFoff & Cinema Parenthèse
Fog Pumas, een fantastische en hallucinatoire film bevolkt door vreemde figuren, vormt een zekere breuk in het werk van Gunvor Nelson (1931−2025) en haar satirische benadering van het gezinsleven. Ze won er samen met Dorothy Wiley een prijs mee op het festival in Knokke.
Een andere festivalwinnaar was Robert Nelsons korte film The Grateful Dead, maar zelf vond hij dat The Great Blondino, die ook in Knokke werd vertoond, die erkenning meer verdiende. Blondino volgt de risicovolle avonturen van een jonge, zwervende, dagdromende naïeveling, “living at great risk for the beauty of it”.
De twee films van de Cantrills in dit programma zijn werken die het koppel maakte toen ze nog in Londen woonden, in de periode tussen het bijwonen van het festival in Knokke eind 1967/begin 1968 en hun terugkeer naar Australië in 1969.
Henri Gaudier-Brzeska is een eigenzinnige documentaire over de gelijknamige Vorticistische kunstenaar. De film bestudeert de vormelijke kenmerken van zijn belangrijkste sculpturen in Tate Britain aan de hand van veranderingen in beweging en licht.
Red Stone Dancer bestudeert een van Henri Gaudier-Brzeska’s beroemdste sculpturen door middel van onconventionele camerabewegingen en een onconventioneel ritme, versterkt door Arthurs elektronische soundtrack.
In beide films in dit programma vonden de Cantrills nieuwe, bevrijdende mogelijkheden voor hun cinema – “vierend dat we de beperkingen van de documentaire vorm aan het loslaten waren.”
