Het verhaal van Will Hindle en Shellie Fleming als levenspartners en creatieve lotgenoten ontvouwt zich in verschillende fasen en begint wanneer Fleming op jonge leeftijd Chinese Firedrill (1968) ziet, een centrale film uit het oeuvre van Hindle. De film won de eerste prijs op het gerenommeerde filmfestival van Ann Arbor en haalde Hindle uit de obscuriteit van een kleine kring van bevriende filmmakers. Hij groeide uit tot een prominent figuur binnen de ‘personal film’-beweging die destijds furore maakte in de Verenigde Staten. Fleming haatte de film, maar kreeg de beelden niet uit haar hoofd en droomde erover. Ze beschrijft hoe ze na het zien van de film nooit meer dezelfde persoon zou zijn. Fleming ging studeren bij Hindle aan de Universiteit van Zuid-Florida en enkele jaren later werden ze levenspartners. Hun tijd samen bleef echter kort. Hindle overleed onverwacht op 57-jarige leeftijd in 1987.
Shellie Fleming was een filmmaker en kunstenaar wiens werk uiteenlopende vormen aannam: van films en installaties over straatkunst tot boeken en fotografie. Veel van haar werk had een efemeer en tijdsgebonden karakter, waardoor vandaag slechts restanten overblijven. Voor Fleming was haar leven haar kunst. De materiële werken die ze maakte, waren niet altijd bedoeld om bewaard te blijven of gedeeld te worden met een breder publiek.
“The fact is I have worked every day as an artist for many, many years. Most of the ‘material’ work I created has never been seen. That wasn’t the point in my making it. My insistence on living creatively was because it gave me access to a creative flow or ‘zone’. It gave me peace.”
Fleming maakte meer films in haar leven, maar koos ervoor om enkel de vier in het huidige programma te laten verdelen na haar dood in december 2012. Voor haar lag haar levenswerk in het lesgeven. Ze was een van de meest geliefde en inspirerende docenten van een hele generatie filmmakers, onder meer David Gatten, Amie Siegel, Jodie Mack, Apichatpong Weerasethakul, Lee Jang-wook en Lawrence Brose studeerden bij Fleming en verwijzen naar haar als een belangrijke mentor en vormende invloed.
In collaboration with Art Cinema OFFoff
Left Handed Memories is Shellie Flemings ode aan Will Hindle, zo’n twee jaar na zijn plotse overlijden aan een hartaanval. De film is met een minimaal budget gedraaid op verouderde pellicule en combineert outtakes van Hindle’s werk met eigen beelden, die Fleming onder meer maakte in Baltimore na haar terugkeer van de begrafenis. Passages uit zijn films verschijnen als herinneringen onderaan het frame. De klankband mengt radiofragmenten van de dag van Hindle’s overlijden met muziek uit zijn platencollectie.
“This film would be the first artwork where I would insist that I always remember how small I was in the global reality.” (Shellie Fleming)
In Private Property (Public Domain) onderzoekt Shellie Fleming de effecten van het postmodernisme op haar persoonlijke leven. Net als in andere films in dit programma weeft Fleming een (nieuw) narratief uit verscheidene, gefragmenteerde teksten zonder een duidelijke lijn te willen presenteren. Twee stemmen spreken door elkaar: de ene reciteert de Latijnse namen van zeeschelpen, de andere citeert uit het werk van onder meer Italo Calvino, Anaïs Nin, Sylvia Plath en James Baldwin.
“My question was how to put meaning back… How to self-define in a time that had turned things to rubble and then created either unnecessary caution or superficial ‘copying’.” (Shellie Fleming)
In Devotio Moderna is Tulips van Sylvia Plath de tekst die zowel ondermijnt als structureert. Fleming haalt het gedicht uit elkaar en maakt nieuwe combinaties met de woorden – vooral ‘flesh’, ‘stone’ en ‘light’ zijn cruciale termen. De poëzie laat zich horen, zien en voelen in Devotio Moderna, dat zo een zeer lichamelijke, tastbare ervaring wordt die laag per laag wordt vergroot. Dit titel verwijst naar een geloofspraktijk waarin collectief gebed wordt ingeruild voor een zacht en innerlijk gebed.
“Despite the fact that the poem is about illness and is expressed in dark language… fundamentally… Devotio Moderna is about light. Luminosity.” (Shellie Fleming)
In Life/Expectancy breidt de expliciete referentie naar en het hercombineren van diverse bronnen zich uit naar het visuele. De postmoderne kritiek uit Private property wordt hier verdergezet en uitgebreid. Fleming gebruikt beelden en stills uit bekende films (Intolerence, The Lady from Shangai, Persona, Hiroshima Mon Amour) en stemmen van bekende Hollywoodactrices als een “archief voor verhalen in gefragmenteerde vorm”. Het zachte, tastbare kleurenpallet uit haar andere films maakt hier plaats voor een expressief zwartwit. Life/Expectancy is gestructureerd in hoofdstukken die elk een verschillende soort van storytelling proberen te representeren.
“Life/Expectancy would be my last personal film… even as I continued to advocate for and teach the form.”(Shellie Fleming)
