Hoe kunnen we in ons overgetechnologiseerd tijdperk onze identiteit en onze essentiële menselijkheid vastleggen om aan elkaar duidelijk te maken wie we zijn? Met een bewegende camera die doet denken aan nostalgische home video’s beantwoordt Josiane Pozi deze vraag door zichzelf en haar familie te filmen. De dagdagelijkse realiteit in een digitale wereld wordt op abstracte en fragmentarische wijze vastgelegd. Het banale wordt verheven tot iets gewichtigs en waardevol, waarbij intieme huiskamermomenten een reactie vormen op de stereotyperende representatie van het zwarte vrouwenlichaam in traditionele beeldvorming. Pozi zet een soms ongemakkelijk en eerder onflatteus beeld neer van zichzelf en haar moeder waarbij wordt ingezoomd op de relaties binnen het gezin, de ergernissen, het plezier en de zorg voor elkaar.
English spoken
