Vijf dagen lang volgde Sarah Vanagt samen met cinematografe Annemarie Lean-Vercoe een ezel tijdens zijn wekelijkse bezoekjes aan rusthuizen in Zuid-Engeland. Van huis naar huis, kamer naar kamer. Telkens opnieuw werd de ezel warm begroet, met liedjes, liefkozingen, kinderverhalen, gedichten en gelach. Tot de ezel de kamer betrad van Norbert, een man die niet meer in staat bleek om te spreken. Alhoewel Vanagt in eerste instantie in het spoor van de ezel trad op zoek naar herinneringen die de aanwezigheid van het dier zou voortbrengen, kwam ze thuis met een compleet andere film. Tijdens het montageproces werd de film steeds korter, alsof de woorden die elk bezoek van de ezel vergezelden, in de weg stonden. Wat rest is misschien eerder een bas-reliëf, vermomd als schilderij, vermomd als film.
