Dertig jaar geleden, in 1984, maakte Mary Jiménez een andere introspectieve film: Du verbe aimer. Ze draaide de film na de dood van haar moeder. Via haar moeder zocht ze naar het portret van zichzelf. Ze was zesendertig toen de film werd uitgebracht. Vandaag is ze zesenzestig en filmde ze Face Deal in de maanden voorafgaand aan het overlijden van haar vader.
Jiménez filmt en herfilmt met haar gsm. Ze scant het beeld, komt steeds dichter, tot het onscherp wordt. Herinneringen, of het verlies daarvan, is waar het in deze film om draait. De kijker zal zelf moeten beslissen welk gezicht datgene van Mary is en welk dat van haar vader Lucho of haar oom Arturo. Zo overbrugt Mary Jiménez de afstand in ruimte en tijd. Zo maakt ze de allermooiste film over het fenomeen genaamd dementie. Een allergevoeligste film ook, zelfs vanop minder dan een armlengte afstand. (Pieter Van Bogaert)
