Filmmaker en componist Sindhu Thirumalaisamy woonde jarenlang in Bangalore, een stad in India die vroeger bekend stond om zijn prettige klimaat en groene ruimtes. Tegenwoordig is het moerasland van Bangalore zodanig vervuild met riool- water en afval dat er een spectaculaire hoeveelheid schuim ontstaat — in de woorden van de kunstenaar: “bubbels van rijkdom omringd door poelen van verwaarlozing.” Kere mattu Kere reageert op een door de media aangedreven crisis rond deze fenomenen door een specifiek meer, Bellandur, voor te stellen als een toxische commons. Het meer is toxisch in beide betekenissen van het woord: giftig voor de levende wezens die erin leven en risicovol in economisch opzicht. Toch blijft het een gemeenschappelijke ruimte voor verschillende mensen die met hun arbeid de stad draaiende houden. De film beweegt door de periferie van Bellandur, langs vissersgemeenschappen, vuilnisarbeiders, foerageurs, bewakers, straathonden en kinderen, en de vraag dringt zich op: wat maakt ‘natuur’ het beschermen waard? Op de klankband wordt het landschap overspoeld door akoestische en akoesmatische stemmen, devotionele muziek, religieuze preken, straalmotoren, oefensessies op de schietbaan, spelende kinderen, arbeidsritmes, het gegons van honderden vogels en insecten. “Zoals veel van mijn werk met ambient geluid gaan deze momenten over aanwezigheid, over bestaan in het gemeenschappelijke... Sommige geluiden behandel ik als restanten van echo’s, om mijn ervaring te reconstrueren van de muziek die over het meer galmde. De muziek die me vanaf de overkant van het meer bereikte, was hol geworden, met slechts vage sporen van de melodie. Het effect van die geluidsrestanten boots ik na in sommige delen van de film, waardoor er een unheimische sfeer ontstaat die ik met het meer associeer.”
“Patient frames lead us along the shores where we can examine a square metre of dirt, a posse of lounging dirt dogs, plants whispering in the breeze. The artist traverses the city’s fringe, the liminal edge, as conversations with friends and strangers, experts and neighbours weigh in, along with a bevy of carefully crafted field recordings... In place of a polemic, a broadsheet, or an overview: there is a search. An attuning. A being with. Little surprise that the artist has a sound practice, not only because her tracks are so rich, but because this is a movie that invites us to listen to her listening. Such a deep and unexpected pleasure. As if there was time for that too.” (Mike Holboom)
