“The visual leitmotiv of the film is Arab women sitting immobile under the high sun, while half-naked men bathe joyfully on the beach. Gradually, women will start getting impatient, as historic events go by, and they will move towards the water for a dip ... but in the Middle-East, the dance of death still continues.”
Een film die het geloof in het geweer in vraag stelt. De beelden worden voortgestuwd door de zoektocht naar de politieke en historische identiteit van de vrouw in het Midden-Oosten. In de film dwaalt een Arabische vrouw door echte en verbeelde landschappen in Libanon en Palestina. Ze stoot op stemmen uit de periferie van de Midden-Oostenpolitiek die gesmoorde wensen en verlangens over de veerkracht van Arabische vrouwen blootleggen. Op haar zwerftochten keert ze telkens terug naar Libanon, het kroonjuweel van de Franse koloniale schemerstaten en een land waar tijdens de jaren 1970 eremoord twee vrouwen per week het leven kostte. Toch is Leila geen antropologische reis, maar een bevraging van mythisch en symbolisch protest. Door haar “oog” ontstaat een zoektocht naar een politieke aard in een Libanon dat voor altijd de smet draagt van de bloedbaden in Sabra en Shatila en in de greep zit van een wrange burgeroorlog in de ‘achtertuin’ van Israël. Leila pookt in deze momenten van verlies en ontdekt de geesten van een heel ander leven voor de wolven oprukten. (John Akomfrah)
Arabic spoken, English subtitles
Digital Restoration by CNC. Selected for Venice Classics 2021.
