Nazarbazi (het spel van blikken) is een film over liefde en verlangen in de Iraanse cinema, waarin afbeeldingen van intimiteit en aanrakingen tussen vrouwen en mannen zijn verboden. De film focust in de eerste plaats op beelden van vrouwen wier lichamen werden weggewist uit en geslachtofferd in de cinema van na de revolutie en alludeert op discrete vormen van communicatie die erin aan het werk zijn terwijl de censuur omzeild wordt. Nazarbazi probeert de ruimtes aan te raken die we niet kunnen aanraken; innerlijke gevoelens/gewaarwordingen – maar ook onaanraakbaarheid voorbij fysiek contact: onuitgesproken verboden/regulaties die enkel als belichaamde ervaringen ontsluierd kunnen worden. De film gebruikt poëzie en stilte als de enige talen waarmee we kunnen proberen om deze ruimtes van socio-politieke ambiguïteit aan te raken.
Farsi spoken, English subtitles
