Een van de meest persoonlijke en intieme films van Stephen Dwoskin. Een radicaal portret van lust, pijn en melancholie, tegelijk ontluisterd sprookje en autobiografisch essay. “The Sun and the Moon, een filmisch sprookje, gaat over de stuitende ontmoeting van twee vrouwen met het ‘andere’ in de vorm van een man, verwerpelijk en monsterlijk: aan hen om zijn verderf te dulden, aanvaarden of volgen. Allen zitten gevangen in hun eigen afzondering, op hun hoede voor de bedreiging die moet worden geconfronteerd. De film, een persoonlijke interpretatie van De Schone en het Beest, converteert angsten, overtuigingen en verlangens in verleidelijke beelden die zelf gelden als een vorm van camouflage, wat het mogelijk maakt om onverbiddelijke waarheden te uiten.” (SD)
