Territories bekijkt de geschiedenis van het carnaval in Groot-Brittannië als een subversief fenomeen en ziet culturen en talen als bakens die de grenzen moeten aangeven van zowel metaforische als bestaande gebieden. De film plaatst origineel en archiefmateriaal naast elkaar en laat ze regelmatig overlappen: beelden van feestelijke straten en hossende carnavalsmenigten, van politiebewaking, van witte en zwarte Britse mannen en vrouwen die verlangende en vervreemde blikken uitwisselen terwijl ze strijden om de sociale ruimte, en van de desolate tekenen van stedelijke verlatenheid en verwaarlozing.
“In Territories, the growing power of organized sound and music counterpoints the visual montage and is articulated with it aesthetically. Our narrators sit at a Steenbeck editing machine, underscoring their responsibilities as mediators, but the DJs and MCs who make up People’s War are not positioned at that distance. Under the time-stretching impact of what we must call a dub aesthetic — one grasping the shock that only the unintelligible can communicate — the film demands to be encountered as a remix. Its repeated phrases, oscillations, and orchestrations depart from reggae; their relocation to the gray northern metropolis has opened them to the emergent power of hip-hop and what we used to call ‘electro’. ... Here is the demotic pulse of a truly populist modernism and we do ‘Feel Like Jumping’. Its dissident spirit is propelled by the energy of ritual repetition, of ceaseless versioning. “ (Paul Gilroy)
