“In plaats van de zware 35 mm camera die Grandrieux op zijn shouder hanteerde voor Sombre filmde hij Un Lac met een kleine DV camera, wat een doorgedreven improvisatievrijheid mogelijk maakte en zich laat gevoelen in de volledige beheersing van de film. (..) De capaciteit van de camera om op de meest direct voelbare manier beelden te maken van lichamen en objec- ten komt hier samen met het grootste verlangen naar abstractie: in de manier waarop elk onderdeel van de film werd bewerkt maar ook in de montage en de constructie van het klankbeeld. Of nog: in de consistente keuze om, van de opname tot de digitale kalibratie en het maken van 35mm prints, het waarneembare licht- niveau laag te houden. Dit alles suggereert dat we ons bevinden voor een nieuwsoortige manier om in te grijpen op de verhoudingen tussen wat Serge Daney ooit aanduidde als ‘de twee grote tendenzen in cinema: vormgeving en registratie... twee manieren om de con- frontatie aan te gaan met het onmenselijke in het menselijke’. Daney preciseerde: ‘het is daar tussenin, op het vlak van de scène, dat het onmenselijke op een afstand kan worden gehouden’.” (Raymond Bellour)
