In Zwirchmayrs korte film Venus Delta ontvouwt zich in alle rust een aaneenschakeling van droomachtige scènes. De beelden van een ongerepte bergbron in een bovenaards landschap van gelaagde rotsformaties ademen een zonderlinge sfeer van vrouwelijkheid. Ronde, gouden objecten van onbekende oorsprong liggen her en der verspreid. Ze lijken verbonden met of afkomstig van een nagenoeg roerloze vrouw van wie het gezicht schuilgaat achter een overvloedige, haast bedreigend volle haarbos. Het lichaam, alleen fragmentarisch en vanuit vreemde hoeken in beeld gebracht, blijft steevast anoniem. Van deze weelderig vormgegeven quasi-stillevens gaat een surreëel effect uit dat de nauwelijks merkbare spanning tussen de menselijke gedaante en de natuur, lichaam en object, en mannelijke en vrouwelijke krachten tot in de subtielste details beklemtoont. (Julia Dossi)
