Een van de leidraden in het werk van Paul Sharits is het onderzoek naar de relaties tussen taal en film. Beide systemen hebben immers niet enkel een zekere lineariteit gemeen, maar ook een structuur die kan opgedeeld worden in discrete elementen. “Een methode om het cinemasysteem empirisch te ontginnen is om verschillende redundante en verwisselbare onderdelen in de loop van de tijd tegen elkaar aan te laten schuren. De resultaten van die systematische interacties kunnen beschouwd worden als ‘natuurlijke’ macroscopische representaties van ‘microscopische’ ‘cinematografische’ elementen” (PS). Een van de eerste oefeningen in dat onderzoek is Word Movie, waarin elke frame bezet is met een woord. Op basis van een reeks permutaties ontstaat een spel tussen geschreven en gesproken woord en beeld.
