Een dialoog tussen nieuw audiovisueel werk, oudere of herontdekte films en video’s van kunstenaars en filmmakers die zich bewegen door het uitgestrekte terrein van het bewegend beeld.
Een hommage aan de Senegalese cinema en een prachtig portret van Magaye Niang die in 1973 de hoofdrol speelde in de Afrikaanse klassieker Touki Bouki van Djibil Diop Mambéty. In Mille soleils bezoekt hij een speciale vertoning van die film over een koppel dat dolgraag vanuit Senegal naar Frankrijk wil emigreren. Uiteindelijk blijft de man achter in zijn thuisland, net als Niang zelf deed. Veertig jaar later is hij nog steeds koeienhouder en zien we hem kribbig en dronken door Dakar lopen. Enkele jongetjes die aanwezig zijn bij de screening van Touki Bouki geloven hem niet als hij zegt dat hij de acteur is die de mannenrol vertolkt. Mille soleils werd gemaakt door regisseur en actrice Mati Diop, een nichtje van filmmaker Djibil Diop Mambéty. Net als Touki Bouki mengt Diops film feit en fantasie: zo ontstaat een passende hommage aan de klassieker die haar oom regisseerde. Het is vooral een gevoelvolle schets van een man die, in zijn eigen woorden, ‘zichzelf verloor’.
- - - Touki Bouki wordt vertoond op zaterdag 5 april 12:30
Een filmische exploratie van Londen als een symbolische en civiele ruimte die de idealen van welvaart en de hoop op een nieuw begin representeert, in contrast met de realiteit van de harde verwelkoming waarop veel migranten worden onthaald. In 1989 was de conservatieve regering drie jaar gevorderd met een programma voor welvaartscreatie en stadsherontwikkeling dat ongezien was in het twintigste-eeuwse Groot-Brittannië. Black Audio Film Collective’s derde werk kan gezien worden als de eerste essayfilm die het nieuwe Londen in kaart bracht, gravend doorheen de Docklands, de City, Limehouse en Isle of Dogs. Bewegend tussen archiefbeeld, fictie-script, studio-interview, fotografisch tableau en brede travelling shots, wordt Londen herverbeeld als een nachtelijke stad van licht en glas, begrensd door een landschap van dromen, aangestuurd door elektronische pulsaties.
"Mathison’s modus operandi is to exploit the synthesiser’s innate ability to be inhuman. The result is that sound offers no refuge from deterritorialisation. There is no ‘core of affect’ — whether gospel or reggae or blues or jazz — around which the film can secure an inviolable core of identity; on the contrary, the score marshals its affects and identifications from within electro-modernity, from inside the synthesiser’s inherent alienation- effect." (Kodwo Eshun)
