"De eerste scene is lipsynchroon, maar de rest van de dialoog is gesproken door mensen buiten beeld. Het relateert de commentaar van de twee mensen die de film bekijken. Er wordt niets baanbrekends gezegd; het gaat grotendeels over herkenning en geheugen - hoe het gezegd wordt, is belangrijk - niet wat gezegd wordt.” (Morgan Fisher)
“Natuurlijkheid opzettelijk aangetast door onontkoombaar zelfbewustzijn, onbedoeld aangetast door onvermijdelijke natuurlijkheid, een rol gespeeld met ongelooflijke nuance en complexiteit door Maurine Connor”. (Mark Toscano)
Het phi-fenomeen is een perceptuele illusie (beschreven door Max Wertheimer in 1912) waarbij een opeenvolging van stilstaande beelden een perceptie van beweging produceert. “Phi Phenomenon is verbazingwekkend net omdat het onderwerp zo alom bekend is, en het fascineert me omdat het een film is waarin er beweging is maar geen zichtbare beweging.” (Thom Andersen)
Zoals de titel aangeeft bestaat deze film uit een reeks ‘production stills’ van een film die nooit werd gemaakt, maar tezelfdertijd de film is die we bekijken. Het is een 11 minuten durende opname van een muur waarop een hand regelmatig een nieuwe polaroidfoto ophangt. De polaroids tonen de crew tijdens het filmen en het synchrone geluid laat ons in ‘real time’ meeluisteren naar het gepraat en het zoemen en klikken van de polaroidcamera. De kijker kan anticiperen op de komende foto’s en na verloop van tijd gezichten koppelen aan de stemmen die hij hoorde.
“Een documentaire over niks anders dan zichzelf; technici worden acteurs, apparaten worden props; de realiteit die door de film wordt geregistreerd bestaat enkel voor de duur van de film. De soundtrack bestaat uit het gemompel en gepraat van de crew tijdens de productie. Op geen enkel moment lipsychroon.” (Morgan Fisher)
Filmschool in 11 minuten. Een hoogtepunt van cinematografische zelfreflexiviteit. Morgan geeft ons de vier toestanden van een film: beeld met klank, beeld zonder klank, klank zonder beeld en de nulverzameling. De film doet denken aan David Fairs advies over gitaarspelen: “It’s pretty easy to play guitar, once you know the science of it. The high notes, the little skinny ones, make high sounds. The big fat ones make low sounds. And then if you go on the part of the guitar near where you pluck it, that makes high sounds. And down at the other end. Like, then you got it mastered. That’s all you gotta know. Oh, and if you want it to be fast, play fast. And if you wanna go slow, go slow. That’s all there is to it. It’s easy to play guitar. Other people, some people worry about chords and stuff. Ya know, and that’s alright too. Ya know, there’s all kinds of music in the world. You might wanna learn some other stuff if you’re doing that kind of music. For what I was doing, that was the beauty of it; you could learn it that first day.” Aan het werk.
“Cue Rolls lijkt een continu shot van vijf en een halve minuten. Het visuele subject is een synchronisator waardoor constant vier stroken van zwart-witte leader lopen. Op de klankband wordt duidelijk dat Fisher wat ooit een standaardpraktijk was in de industrie (voor het maken van kleurcorrecties en andere aanpassingen vooraleer definitieve prints werden bereid) heeft toegepast op een situatie waarin het volledig irrelevant lijkt.” (Scott MacDonald)
“De projectionist is niet langer het medium om de performances van de acteurs over te brengen naar het publiek; de projectionist is een performer die, volgens Fisher’s instructies (of, in zekere zin, de instructies van de film zelf) kordaat een demonstratie geeft (of daarbij faalt) van de verschillende dimensies van de kijkervaring die gecontroleerd worden vanuit de projectiekabine”. (Scott MacDonald)
