These lands had a different name in years gone by. They were inhabited by other beings. It is said that those beings founded cities. The prophetic stones with which they were built possessed an ancient power. It is said that such dark power keeps us confined amidst a mirage which makes us believe that we truly exist. But no one remembers anymore. (Jaime Puertas)

Een vrouw zit op de achterbank van een auto die door de magenta avondschemering rijdt, in het Zuid-Spaanse dorp Puebla de Don Fadrique. Ze zorgt voor haar man die in coma ligt en voert de dagelijkse routines uit die de maatschappij voor haar heeft uitgestippeld. Toch begint er iets binnen te glippen — verlangen, misschien — dat haar wekt uit een soort sluimertoestand.

Medewerkers aan een theatervoorstelling wachten op hun teken om in actie te komen, in lijn met het verloop van een show die voortdurend ergens anders plaatsvindt. Ontwricht, vermoeid en willekeurig vinden ze kleine momentjes van rust en spel tegen een levenloze façade.

De fotografe Alix Cléo Roubaud wordt omgeven door het interieur van een appartement waarin je de stad erbuiten kan voelen. Een interieur waarin tijd en representatie in de war raken, maar toch bevat worden. Zij en de zoon van de regisseur, Boris Eustache, bladeren door een verzameling van haar foto’s, wijzen aan en spreken over wat er precies te zien is — of net niet?

She flicks through a folio of images (still lifes, self-portraits, ghostly renderings of her friends, father, lovers, and stalker), which have often somehow been marred by light tricks or processes of erasure, leaving oblique compositions. At first, her descriptions match up, but slowly they become out of sync with what we are seeing; when she gestures to a human body, there is only a pillow. A picture is not reality, she tells us; it is at once “much less than reality, and much further.” Like Rivette’s, Eustache’s and Cléo Roubaud’s obstructions playfully undermine the idea of cinema as a tool of explanation and exposure. Images, especially moving ones, bear an inherent futility, but this capacity for disappearance is the crux of their magic. (Indigo Bailey, Rough Cut Films)