This program gathers films that approach dreaming and imagination as political, psychic, and cinematic spaces. Moving between personal reverie, archival excavation, speculative futures and states of loss and desire, the works trace how inner worlds are shaped and threatened by systems of power, memory, and control. Through fragmented narratives, reenactments, and sensorial experiments, dreams emerge as porous sites of resistance and intimacy, where private experience seeps into collective histories and imagined futures. The acts of dreaming and re-imagining stories become a subtle, radical revolt. Oscillating between reverie and rupture, the works invite us to linger in the unstable space between waking life and what cannot be fully recalled, owned, or controlled.
In the presence of Kersti Jan Werdal, Sofia Theodore-Pierce, Gala Hernández López
Curated by Eva Giolo
In collaboration with Elephy
In I Cannot Now Recall presenteert Kersti Jan Werdal een verzameling dromen van Yvonne Rainer, geselecteerd uit Rainers dagboeken. Via keuze en abstractie creëert Werdal een gedeeld psychisch landschap dat even uitgestrekt als onrustig is.
Een vrouw spreekt ons aan vanuit een machine die haar hersenactiviteit registreert. Ze beschrijft een mentaal labyrint dat uit verschillende elementen bestaat: een oud pretpark met de naam Dreamland, negentiende-eeuwse droomfotografie, hedendaagse experimenten rond mentale AI-decoding, en Prophetic, een start-up die dromen wil controleren. Maar wat zien onze dromen wanneer ze naar ons kijken? like moths to light is een meditatie over de toekomst van onze droomwerelden in tijden van neurokapitalisme.
Ebony Dream duikt in de raadselachtige relatie tussen bewustzijn en het slapende lichaam. Het verkent hoe onze geest — wanneer we rusten — afdrijft naar een wereld voorbij doelmatig bewustzijn, terwijl ons lichaam blijft handelen. De film nodigt de kijker uit om na te denken over wat het werkelijk betekent om wakker te zijn, te slapen, of je daartussenin te bevinden.
Epileptische dromen, paarden en langeafstandsgesprekken vanuit bed. Losse re-enactments van Marguerite Duras’ Baxter, Vera Baxter. Een jaar van stormweer en breuken in de tijd, herinnerd in fragmenten. Met in de hoofdrol de moeder van de filmmaker en andere noodlottige geliefden.
Net als rouw opent de nacht — door afwezigheid — nieuwe ruimte: vormen op de drempel van waarneming versterken geluid en aanraking. Wanneer iemand sterft, ontstaat een hang naar het concrete en tastbare, maar tegelijk creëert het ongeloof een wereld van onbetrouwbare objecten. Figure Minus Fact tekent en hertekent coördinaten tussen ruimtes, zintuigen en objecten — tastend in het duister, verlangend iets te zien dat er niet is. Ruimtes worden tegelijk bewijskrachtig en bedrieglijk, in een subjectloos portret van verlies.
Daria schreef haar eerste manuscript over verliefd worden op een mysterieus meisje dat Abi (blauw) heet. De nachtbloemen in haar tuin verbergen de geheimen van een land dat liefdesverhalen tot routineuze misdaadscènes heeft gemaakt.
