De eerste film van Peter Nestler, gemaakt in samenwerking met Kurt Ulrich, is een portret van een klein en rustig zeedorp in het Duitse Oost-Friesland, gezien vanuit het perspectief van een oude dijksluis. De tekst, geschreven en gesproken door de dichter en kunstenaar Robert Wolfgang Schnell, spreekt eerlijk en onbevangen over de geschiedenis en het leven in het dorp en het zwoegen van de vissers. Fijngevoelig evoceren de woorden de transformatie door de oorlog en de verandering door de verdwijning van de traditionele manieren van levensonderhoud. “Dit is iets fundamenteel: het concrete is ons zo vreemd, de kijker is niet langer het onderwerp van de beelden, niemand eigenlijk. We kunnen enkel bezit nemen via fantasie, die echter buiten de dingen staat. Het commentaar met zijn onmogelijke zelf blijft proberen, maar de dijksluis in beeld is maar één ding tussen vele.” (Hartmut Bitomsky)
