Een ‘fantasie’ is een product van de verbeelding, maar ook een illusie, een fantasmagorie: een geest. Fantaisie, Isabel Pagliai’s eerste langspeelfilm, volgt van dichtbij — intiem — het leven van een jong meisje, Louise. Dat gaat via haar gedachten, haar gesprekken met zichzelf, en de teksten die ze schrijft in haar kleine notitieboekjes — en die ze doorheen de film leest en reciteert. We vernemen bijna niets concreets over Louise: amper haar voornaam, en hoe ze haar lege uren vult. Maar dat doet er nauwelijks toe. Fantaisie is geen portret in conventionele zin, eerder een deuropening naar een andere ruimte. Zoals in Tendre, haar vorige, betoverende korte film, waagt Pagliai zich in de duisternis van beelden en van het alledaagse. Binnen die duisternis zoekt ze naar de barsten waar emotie doorbreekt, waar het licht vervaagt en plaatsmaakt voor een mogelijke wereld die al in de onze schuilt. Een stuk bosgrond — vermoedelijk dicht bij het huis van Louise — wordt de plek waar ze Thomas ontmoet — al wordt het nooit duidelijk of deze ontmoetingen echt of ingebeeld zijn. In deze scheur komt verlangen, rauwe emotie en het leven zelf opwellen. Naarmate de film vordert, leggen andere lagen zich steeds meer over de realiteit heen, en glijdt de logica weg naar waar het imaginaire kan worden verkend: een droom. Een geest. Of zoals Louise zelf schrijft: “Inderdaad, dat is het — het gaat erom liefde te voelen, te voelen dat ze bestaat, dat ze ons omringt, dat ze door ons heen gaat, dat ze hier is, dat ze iets met ons doet.” (Gonzalo de Pedro — FID)
