Paulo Rocha begon in de vroege jaren zeventig aan een project over het leven van Wenceslau de Moraes (1854-1929), een Portugese schrijver en voormalige marine-officier die zich in de late negentiende eeuw in Japan vestigde. Moraes, een gesloten maar temperamentvolle man, zou geplaagd door zijn eigen demonen en ontgoocheld door het politieke klimaat van zijn tijd, nooit meer terugkeren uit het Verre Oosten. De Anjerrevolutie in 1974 en haar politieke naschokken dwongen Rocha om het project om te gooien en een jaar later vertrok hij, net zoals Moraes destijds, naar Japan. In de daaropvolgende jaren deed hij niets anders dan het voorbereiden, schrijven, herschrijven en aanpassen van deze complexe en immense film fleuve, die hij uiteindelijk draaide in Lissabon en Tokyo tussen 1978 en 1981. De film is zowel een fusie als een clash van twee werelden en twee culturen, West en Oost. De hoofdstukken corresponderen met de Negen Liederen van de Chinese dichter Qu Yuan. De dood achtervolgt deze ritualistische en erotische reis in het spoor van de Grieks-Romeinse mythologie en het beroemdste dichtwerk uit de Portugese literatuur, Os Lusíadas van Camões. Moraes, de zwervende Portugees, is als gedoemde man ook een reflectie van zijn gedoemde land. A Ilha dos Amores is één van de meest moderne en gedurfde films ooit gemaakt. (Francisco Ferreira)
Restored in its original version by Cinemateca Portuguesa – Museu do Cinema.
