Johnny Panic vertrekt grotendeels vanuit het gelijknamige verhaal van Sylvia Plath en integreert enkele stukken tekst uit Plath’s roman The Bell Jar, dagboeken en gedichten. Lahire voegt aan het verhaal opvoeringen toe van zeven van haar eigen dromen. Het is de enige film die ze ooit draaide in een studio met sets en een cameraploeg, wat haar de mogelijkheid bezorgde om een andere manier van werken te exploreren. Haar vroegere ‘in-camera super-imposition’ effecten worden hier herwerkt in decors met filmprojecties. [ ...] Johnny Panic ontketent een uitwerking van pijn, angst en verlies die in hun ruwe staat blootgesteld worden. Een extreem suïcidaal verlangen. De film brengt dit scherp in focus. Hij choqueert en verstoort door het uitspreken van de horror, maar behoudt door zijn formele elegantie een autoriteit en waardigheid die angstaanjagend mooi is. (Sarah Pucill)
