Satō Makoto ontdekte de documentairekunst toen hij Minamata (bekend om de grote milieuramp die er plaatsvond) bezocht als student en er meewerkte aan Katori Naotaka’s The Innocent Sea. Terwijl hij door Japan toerde met de film, ontmoette hij mensen die nabij de Agano, de vervuilde rivier in Niigata, woonden en besliste over hen een film te maken. Met een crew van zeven woonde hij drie jaar lang ter plaatse en in 1992 legde hij de laatste hand aan Living on the River Agano, een film die de mensen toont die aan de rivier wonen, die werken in de landbouw en visserij en die kalm de gruwel ondergaan van de verwoesting van de natuur. Nadat ze reeds verschillende begrafenissen van mensen uit deze film hadden bijgewoond, keerde het team tien jaar later terug naar de streek. Memories of Agano, de film die hieruit voortkwam, is een spookachtig gedicht over mensen, velden, verhalen, liederen en gebouwen die in de vergetelheid verdwijnen en over de kracht van beeld en geluid om het verleden te doen herleven.
