Zoals de titel aangeeft bestaat deze film uit een reeks ‘production stills’ van een film die nooit werd gemaakt, maar tezelfdertijd de film is die we bekijken. Het is een 11 minuten durende opname van een muur waarop een hand regelmatig een nieuwe polaroidfoto ophangt. De polaroids tonen de crew tijdens het filmen en het synchrone geluid laat ons in ‘real time’ meeluisteren naar het gepraat en het zoemen en klikken van de polaroidcamera. De kijker kan anticiperen op de komende foto’s en na verloop van tijd gezichten koppelen aan de stemmen die hij hoorde.
“Een documentaire over niks anders dan zichzelf; technici worden acteurs, apparaten worden props; de realiteit die door de film wordt geregistreerd bestaat enkel voor de duur van de film. De soundtrack bestaat uit het gemompel en gepraat van de crew tijdens de productie. Op geen enkel moment lipsychroon.” (Morgan Fisher)
