In 1974 vestigden de leden van Ogawa Productions zich in het dorp Magino, gesitueerd in de prefectuur Yamagata in Noord-Japan, waar ze tien jaar lang samen leefden en werkten. Dit resulteerde in een monumentale film die alle ideeën en thema’s die het collectief in haar voorgaande werken ontwikkelde, samenbrengt: het dorpsleven en erfgoed, landbouw en wetenschap, de gebruiken van de inwoners en hun verhouding tot het land, de lange verzetscultuur van de boeren en hun weerstand tegen de autoriteiten. De verschillende temporaliteiten van deze plaats worden door elkaar verweven via de verhalen van de dorpsbewoners, de cycli van de rijstoogst en de veranderende seizoenen. Een archeologische opgraving opent een meditatie over geschiedenis terwijl de film zich langzaam ontvouwt op het ritme van de groeiende gewassen en het voorbijgaan van de jaren. De mensen vertellen hun verhalen, dragen oude mythes voor en komen samen onder de regie van Ogawa voor de re-enactments van fictionele sequenties, waaraan ook acteurs deelnemen, zoals de grondlegger van het Butoh danstheater, Hijikata Tatsumi. Om het resultaat van hun werk te vertonen en te vieren, bedacht en bouwde Ogawa Shinsuke een theater vervaardigd uit hout en modder dat hij Het theater van duizend jaar doopte.
