In zijn omvangrijke oeuvre spiegelt en bevraagt Mladen Stilinović de ideologische tekens die een samenleving conditioneren. Naast vele politieke tekens doordringt ook de figuur van de kunstenaar en de relatie tussen arbeid, creativiteit en culturele waarde zijn werk. Het ontwikkelen van destabilisatie-strategieën bleef een sleutelcomponent in zijn praktijk, zoals zijn invraagstelling van ideologische macht gecreëerd en in stand gehouden door symbolen, bureaucratie en taal. In zijn laatste twee films, Time 1 en Time 2, filmt Stilinović de beweging van een klok en een wekker. In 1979 publiceerde hij zijn boek I Have No Time waarin hij obsessief de titel schrijft en herschrijft als een ironisch commentaar op één van de meest gebruikte frases. “Mensen die geen tijd hebben, werkten me altijd al op de zenuwen. Vooral vandaag is het excuus van geen tijd hebben de slechtste retoriek geworden. Vandaag wordt tijd weggevaagd als een element van de stad, de straat, alles.” (Mladen Stilinović)
