An Impressionistic portrait of a remote spot in an overwhelming landscape where a family lives life to the full in all its rough aspects. The film is shot in very grainy 16mm black & white CinemaScope and developed by hand. This pure film experience strengthens the idea of the other reality.
A bizarre and candid biopic of a former patient of radical psychologist R.D. Laing who now lives a hermetic life in the Flow Country of the Scottish Highlands. Documenting the environment of the surrounding landscape as much as its human focus, the images are accompanied by Lee Patterson’s evocative field recordings.
The horror and grandeur of the last remnants of Northern European primary forest conjure up a history of hunting, fleeing and meetings with magical creatures. He who knows nature’s laws will see wonderful places whilst roaming the forest. Those that don’t belong, will become hopelessly lost.
In collaboration with several musicians, De Boer staged a performance for camera of Frederic Rzewski’s 1972 composition Attica as well as the related work, Coming Together, also composed in 1972. Rzewski, who was living in New York at the time, composed Attica in a circular structure of euphoric crescendo and denouement. The basic canon structure music, which invites improvised elements, is mirrored by the cumulating then diminishing articulation of a sentence: Attica – is – in – front – of – me. The words were reportedly spoken by Richard S. Clark, a participant of the uprising, upon his release from Attica prison on 8 February 1972, or more precisely, when asked the question of how it felt to leave the prison behind.
De Boer’s film, shot on black & white 16 mm stock, comprises of one, long, slow, circular pan that begins with the musicians and then leaves them to encompass the entire studio setting of the performance, eventually returning (roughly) to the opening frame. It is projected directly from a 16mm projector, which adds its own sound, and is scored by a simultaneously captured recording of the musical performance, played on a single speaker. The end of Coming Together, which is based on the letters of another inmate at the time of the riots, is played before the musicians shift to a full rendition of Attica. Jan Rzewski, the composer’s son who is a musician, articulates the sentence half speaking, half singing each word. In the middle of the composition, as the canonical musical structure progresses to the point where Rzewski articulates the entire phrase, the camera briefly rests on a view of the musicians that looks to be the same as the opening shot, but in fact mirrors this first view in the large window of the studio. Cinematic, musical, poetic and social structures reflect each other. (Monika Szewczyk)
A lost and found of looks that sound and return to look again, a choral interlude from the continuing Biscuits/Biscotts series.
Drum Room can be considered as a dialogue between music and architecture. Miranda Pennel observes aspiring rock musicians in a music school playing together but she also frames them individually. On the soundtrack they happily stress the shaping of their own identity.
Een Belgische karaokebar gevuld met weemoedige, nostalgische en euforische Aziatische mannen. Iedere maandagavond is het hun avond: dan kruipen ze fier op het podium en zingen ze in hun moedertaal, al dan niet met hun gedachten bij hun familieleden en vrienden in hun geboorteland.
---
A Belgian karaoke bar full of melancholic, nostalgic en euphoric Asian men. Monday night is their night. That’s when they proudly get up on stage and sing in their mother tongue.
Een rouwbetoon aan gevierd avant-gardefilmmaker Mark LaPore gemaakt met Grand Theft Auto.
---
A lament for avant-garde filmmaker Mark LaPore made with Grand Theft Auto.
Ze lopen en verdwijnen, zoeken de weg en komen samen aan waar ze gestart zijn.
---
They run and disappear, look for new routes and end up at their starting point. Together.
Medvedevs harde documentaire neemt de kijker mee naar Arkhangelsk, een Russisch gebied waar vroeger atoomproeven plaatsvonden. De huidige inwoners speuren de moerassen af op zoek naar zogenaamd ruimteafval om te hergebruiken in hun huizen.
Beijing is een stad in architecturale bloei. Reupke speelt hierop in door beelden te projecteren van stadsarchitectuur waar zowel futuristische als traditionele stijlen elkaar ontmoeten. Een mogelijk toekomstperspectief of een gefantaseerde realiteit?
“Beeld je in hoe jij jouw toekomst ziet, maar praat erover in de tegenwoordige tijd.” Neil Beloufa gaf enkele Malinezen deze opdracht, en portretteerde hun soms bizarre verwachtingen op een gevoelige en hypnotiserende manier. Het resultaat is een fascinerende sciencefiction documentaire.
Een lome warme namiddag in een typische buitenwijk in Florida. Niets doet vermoeden dat de ultieme vernietiging op komst is. Een kortfilm met kosmische capaciteiten.
Diepe passie in een wurggreep door een opeenstapeling van cinematografische hoogtepunten.
In The Close halen twee mannen een afgelegen villa in een bos leeg. Waarom doet er niet toe, wel de emoties die van onder het stof gehaald worden.
Een ijsbreker als een trouwe hond.
Het mysterie van de onzichtbare interplanetaire magnetische velden onthuld. De Space Sciences Laboratories van de NASA vormen het decor; opnames van ruimtewetenschappers, die hun visualisatietechnieken uit de doeken doen, de prikkelende klankband.
Een visioen, samengesteld met gemanipuleerd beeldmateriaal uit de Sovjetversie van The Snow Queen en de blockbuster The Day After Tomorrow (uit 2004).
Wat gebeurt er met plaatsen die gefictionaliseerd worden? Kan de realiteit er nog bestaan? Times Square is zo’n gedroomde filmlocatie. Provost registreert er de dagelijkse realiteit met een verborgen camera en hermonteert de gebeurtenissen tot een spannende thriller.
Fronterismo neemt ons mee naar een desolaat stuk land tussen de VS en Mexico. Een meditatieve sfeerschets vertelt de verhalen van locals, tegen een achtergrond van highways, spooksteden en onzichtbare grenzen.
Een groteske western vaudeville in een serie van 6 korte films. Cowboys is met simpele ‘stick-figures’ en minimalistische achtergronden het perfecte tegengif voor alles wat kitsch en sentimenteel is en becommentarieert gevat de mens.
Martha Colburn knipt en plakt haar animaties aan elkaar, schildert ze en manipuleert found footage. Een scheut donkere humor gemixt met een vleugje punk en alles wat we graag hebben maar taboe is.
Martha Colburn knipt en plakt haar animaties aan elkaar, schildert ze en manipuleert found footage. Een scheut donkere humor gemixt met een vleugje punk en alles wat we graag hebben maar taboe is.
Martha Colburn knipt en plakt haar animaties aan elkaar, schildert ze en manipuleert found footage. Een scheut donkere humor gemixt met een vleugje punk en alles wat we graag hebben maar taboe is.
Martha Colburn knipt en plakt haar animaties aan elkaar, schildert ze en manipuleert found footage. Een scheut donkere humor gemixt met een vleugje punk en alles wat we graag hebben maar taboe is.
Martha Colburn knipt en plakt haar animaties aan elkaar, schildert ze en manipuleert found footage. Een scheut donkere humor gemixt met een vleugje punk en alles wat we graag hebben maar taboe is.
De allereerste volledig geanimeerde film.
Makino Takashi liep stage bij de broers Quay, die tekenden voor een reeks hoogtepunten in animatiefilm. Ze scherpten zijn aandacht voor licht, klank en filmmuziek aan. Het resultaat: een reeks van krachtige abstracte werken waarvan een aantal in samenwerking met Jim O’Rourke... Met een stevige achtergrond in klassieke experimentele film slaagt Takashi erin gevoelig en contemplatief werk te maken.
Licht speelt met water, water speelt met licht.
Makino Takashi liep stage bij de broers Quay, die tekenden voor een reeks hoogtepunten in animatiefilm. Ze scherpten zijn aandacht voor licht, klank en filmmuziek aan. Het resultaat: een reeks van krachtige abstracte werken waarvan een aantal in samenwerking met Jim O’Rourke... Met een stevige achtergrond in klassieke experimentele film slaagt Takashi erin gevoelig en contemplatief werk te maken.
Bomen versmolten in hallucinante abstracte composities.
Makino Takashi liep stage bij de broers Quay, die tekenden voor een reeks hoogtepunten in animatiefilm. Ze scherpten zijn aandacht voor licht, klank en filmmuziek aan. Het resultaat: een reeks van krachtige abstracte werken waarvan een aantal in samenwerking met Jim O’Rourke... Met een stevige achtergrond in klassieke experimentele film slaagt Takashi erin gevoelig en contemplatief werk te maken.
Leven barst uit de duisternis.
Makino Takashi liep stage bij de broers Quay, die tekenden voor een reeks hoogtepunten in animatiefilm. Ze scherpten zijn aandacht voor licht, klank en filmmuziek aan. Het resultaat: een reeks van krachtige abstracte werken waarvan een aantal in samenwerking met Jim O’Rourke... Met een stevige achtergrond in klassieke experimentele film slaagt Takashi erin gevoelig en contemplatief werk te maken.
Pure emotie.
Bruce McClure kruist 4 ronkende 16mm-projectoren, draait aan knoppen, haalt schakelaars over, past lenzen aan, maar creëert bovenal beelden die moeilijk vast te leggen zijn: dansende moiré-patronen, openbloeiende vormen op het scherm en conische uitbarstingen in de ruimte.
Een collectie van nachtelijke opnames gemaakt in Europese hotelkamers. Verhalen die een link leggen tussen persoonlijke ervaringen en het hedendaagse wereldgebeuren in Afganistan, Irak, Palestina,...
Een collectie van nachtelijke opnames gemaakt in Europese hotelkamers. Verhalen die een link leggen tussen persoonlijke ervaringen en het hedendaagse wereldgebeuren in Afganistan, Irak, Palestina,...
Een collectie van nachtelijke opnames gemaakt in Europese hotelkamers. Verhalen die een link leggen tussen persoonlijke ervaringen en het hedendaagse wereldgebeuren in Afganistan, Irak, Palestina,...
Hamas have just won the Palestinian elections and a chocolate bar in a Rotterdam hotel room eventually reminds the filmmaker that there are more important things going on in the world outside. Exactly one year later he returns to the same city and checks in at a very different hotel. Pyramids / Skunk is the 5th episode in Smith’s Hotel Diaries series. Made over six years in hotels in six different countries, Hotel Diaries charts the ‘War on Terror’ era of Bush and Blair through a series of video recordings. They relate the ongoing conflicts in Afghanistan, Iraq and Israel/Palestine to Smith’s personal travel experiences. In these works, which play upon chance and coincidence, the hotel room is employed as a ‘found’ film set, where the architecture, furnishing and decoration become the means by which the filmmaker’s small adventures are linked to major world events.
Moving from one hotel in Bethlehem to another in East Jerusalem, the filmmaker encounters a series of problems involving a ceiling, a video camera and the Israeli occupation of Palestine. Dirty Pictures is the seventh episode in the Hotel Diaries series, a collection of video recordings made in hotel rooms which relate personal experiences to contemporary world events.
