Na een afwezigheid van tien jaar keert Kirchenbauer terug naar het dorp waar ze opgroeide. Deze reis markeert het vertrekpunt van haar videowerk. Foto’s die ze toen maakte, worden gecombineerd met scans van kindertekeningen, cd-boekjes, familiefoto’s en basketbalruilkaarten, en met hergekadreerde scènes uit een animeserie — een serie die het leven van Marie Antoinette schetst via een fictieve, genderambigue paleiswacht. The Capacity for Adequate Anger is een poging tot een persoonlijke en zelfreflectieve vorm van kunstkritiek die de hedendaagse kunst, zowel in de productie als in de presentatie ervan, vanuit een klassenperspectief beschouwt. Het stelt vragen over het snijpunt tussen negatief affect en politieke agency, en problematiseert de opwaartse sociale mobiliteit die hedendaagse kunst zowel in de hand werkt als vooronderstelt. Vanuit een essayistische benadering reflecteert het videowerk over de veelheid aan betekenissen van afstand, zowel in subjectieve als in sociale zin.

Andrea Luka Zimmermans nieuwste werk put volledig uit het — eclectische — persoonlijke en publieke archief van hun leven tot hun dertigste, toen die blijvend van hun beide ouders vervreemdde. While The Gods Were Busy With Another Child wisselt tussen het speelse, poëtische en verontrustende, en brengt foto’s, 16mm film, VHS- beelden, interviews en dagboekfragmenten samen in een collage. Het resultaat is een diepgaande en noodzakelijke vorm van zelfonderzoek en maatschappelijke reflectie. Zonder terughoudendheid toont en analyseert de film een precaire en uitdagende arbeidersklassejeugd in het München van de jaren 1970. Tegelijk getuigt het werk van de niet aflatende en eigenzinnige onverzettelijkheid van de filmmaker — waarin de kiem van een leven op eigen voorwaarden ontluikt.

Na het lezen van Terug naar Reims van Didier Eribon, waarin de auteur terugkeert naar het arbeidersdorp van zijn jeugd, besefte Kumail Syed dat zijn leven vorm had gekregen door een heel andere klasse-ervaring dan die van de mensen om hem heen. Tot dan toe had de filmmaker zijn achtergrond ontkend — toen hij zich realiseerde dat die verwerping een belediging was voor de geleefde realiteit van zijn ouders, besloot hij een bezoek te brengen aan de buurt waar hij opgroeide. Les enfants ont des oreilles brengt een getuigenis van Syeds klassenafkomst in de vorm van een gefilmd dagboek. Het toont waar de arbeidersklasse vandaag voor kan staan, zowel met tableaux vivants van de buurt, als met getuigenissen van de regisseur, zijn moeder, en mensen die hij tijdens zijn terugkeer ontmoette.