Meriem Bennani en Orian Barki zijn een kunstenaarsduo dat bekend staat om hun innovatieve animatiefilms, in het bijzonder de virale COVID-19-serie 2 Lizards, waarin ze documentaire, animatie en digitale cultuur combineren om kwesties van identiteit, samenleving en verbondenheid te verkennen. Hun speelfilmdebuut, Bouchra, bouwt voort op hun unieke mix om de relatie tussen een queer Marokkaanse Coyote en haar moeder te verkennen. Het project begon als een fictief verhaal over een Marokkaanse moeder en dochter die door afstand en seksuele geaardheid van elkaar gescheiden zijn, losjes geïnspireerd op de ervaringen van Bennani. De filmmakers hadden al een versie geschreven en zelfs de stemmen opgenomen toen ze besloten dat er “iets ontbrak.” Op dat moment begon Bennani echte gesprekken met haar moeder op te nemen, aanvankelijk als onderzoek. De opnames bleken beter te zijn dan alles wat ze hadden geschreven. Met toestemming van haar moeder gebruikte ze deze als de ruggengraat van de film en herschepte ze de dialogen door middel van animatie. Door live-action, fotogrammetrie en 3D-scanning te combineren, beweegt de voltooide film zich niet alleen tussen Casablanca, Rabat en New York, maar ook tussen fictie en autobiografie. Het is een portret van liefde, communicatie en de kloof die ontstaat wanneer taal oceanen overschrijdt.
“I guess you could say that one of my strategies to avoid exoticising my subjects, is to not care about this directly. I think this is an issue that only comes up if it is self-conscious. Self-consciousness is always in relation to something; trying to understand where you position yourself. In this case, it would be in relation to the West, or in relation to Morocco. At this point, I think that every artist who comes from somewhere and works elsewhere, is in a constant identity crisis. I’ve had it forever and I’m used to it now, but I think it’s paralyzing to always make work from that crisis. It’s always going to be there anyway.”
