Tegen de achtergrond van een verlaten kathedraal plaatst Catholic Guilt beelden en handelingen van subversie, zelfexpressie en lichaamsrepressie naast de parafernalia van katholieke vrouwelijke heiligen — religieuze iconografie die geassocieerd wordt met opoffering, devotie, mystiek, zuiverheid en onderwerping. Via performatieve sequenties en associatieve beelden legt de film de mechanismen bloot waarmee religieuze ideologie zich inschrijft op vrouwenlichamen. Hij laat zien hoe schuld wordt belichaamd, geritualiseerd en blijft voortbestaan als een fysieke en psychologische toestand. De sinistere, carnavaleske en hypnotiserende soundtrack van Coil versterkt de bezwerende en onbehaaglijke sfeer van de film en benadrukt zo een gevoel van cyclische beperking, eerder dan van transcendentie.
