Terence Davies werd geboren in een arbeidersgezin in Liverpool en werkte daar tien jaar lang als kantoormedewerker en boekhouder, voordat hij begin dertig met filmmaken begon. Na Children, Madonna and Child en Death and Transfiguration — de korte films die bekendstaan als zijn trilogie — begon hij aan een film over het leven van de arbeidersklasse in het Liverpool van de jaren 1940 en 1950. Distant Voices, Still Lives put zowel uit de verhalen van zijn familie als uit zijn eigen jeugdherinneringen. Het is een reconstructie van een lang verdwenen stad. Tijdens de sloppenwijkontruimingen in de jaren 1960 en 1970 werden het huis en de buurt waarin hij opgroeide gesloopt — gemeenschappen werden uiteengerukt toen bewoners gedwongen verhuisden naar alle uithoeken van de stad.
De volwassen broer en zus Tony en Maisie komen samen met hun moeder bijeen voor de bruiloft van hun zus Eileen. De blije hereniging brengt flashbacks van het monsterlijke bewind van hun gewelddadige vader met zich mee; een verleden waarin het gezin allerminst gelukkig was. Nu ze volwassen zijn, vormen hun jeugdherinneringen — zeker wat hun vader betreft — een fragmentarisch geheel. Waar Eileen zich vastklampt aan de gelukkige momenten, overheerst bij haar broer en zus het beeld van zijn brute, gewelddadige aard, die een diepe stempel drukte op hun ontwikkeling. Dit getroebleerde gezin moet het dagelijks leven zien te combineren met de intrusieve herinneringen aan vroeger. Die alledaagse werkelijkheid is geworteld in rituelen: niet alleen in werk, maar ook in samenkomen en samenleven — in samen zingen, in café- of bioscoopbezoek, in daguitstapjes naar de kust.
Davies schildert een lyrisch portret van het gezinsleven, een ‘poëzie van het alledaagse’ die niet alleen diep autobiografisch is, maar ook universeel resoneert. De film geeft het leven van de ‘arbeidersklasse’ weer op een manier die zelden in de cinema te zien is: verteld vanuit het perspectief van iemand die dit leven ook daadwerkelijk geleefd heeft, waarin poëzie, lied en vreugde ondanks het geweld een essentiële rol spelen.
