In plaats van een mythe te illustreren, put Durga uit de scheppende en vernietigende kracht van de Hindoegodin. Hierbij wordt creatie begrepen als cyclisch, instabiel en voortdurend in beweging. Aan de hand van terugkerende beelden roept de film cycli van vruchtbaarheid, verlies en regeneratie op. Betekenis vloeit samen in associatie, duurtijd en terugkeer. Schaduwen verschijnen. Beelden overlappen. Totdat het zwart van de film wit wordt — blootgesteld.
Toen Syed nog bachelorstudent was aan de University of East London, ontstond de film uit haar verkenning van 16mm-printtechnieken. Ze stemde het tempo af op de tijd die het beeld nodig heeft om “van verzadigd zwart naar een spookachtig wit te vervagen, waar herinnering sterker blijft hangen dan representatie.”
