Tegen een zwarte achtergrond neemt de kunstenares frame na frame poses aan, met wisselende hoofdtooien die verschillende rollen suggereren. Haar witte bovenlichaam stroomt horizontaal en verticaal — stop-motionbewegingen van extase en kwelling barsten los, steeds vergezeld van het repetitieve, ontregelende geluid van een camerasluiter.
Thoquennes performance wordt via tekst en archieffacsimiles verweven met geschiedenis. Een decoratieve handspiegel raakt geleidelijk overbelicht en onthult een etherisch titelframe: ‘Hysteria’. Een rood plakkaat flitst: ‘France, 1878’. Tekst verschijnt over een archieffoto: ‘Augustine’. De film put uit Georges Didi-Hubermans Invention of Hysteria: Charcot and the Photographic Iconography of the Salpêtrière (1982). Hij volgt de casus van Louise Augustine Gleizes, bekend als Augustine of ‘A’ . Haar lichaam en handelingen werden in het Salpêtrière- ziekenhuis onafgebroken gedocumenteerd en gebruikt als klinisch bewijs voor hysterie. Ziekenhuisbedden, tribunalen van mannen en de camera zelf leggen een systeem bloot dat vrouwenlichamen observeert, categoriseert en publiek tentoonstelt. Door fragmentatie en herhaling toont Hysteria het geweld van de medische blik en eigent performance opnieuw toe als daad van feministisch verzet.
