Een vrouw blikt terug op haar verleden aan de hand van gezichten die ze ziet in de Londense metro. Ze begint te geloven dat deze mensen, net als zijzelf, allemaal hebben deelgenomen aan dezelfde gebeurtenis in het ouderlijk huis in Pakistan. Het verhaal neemt de vorm aan van een brief aan haar vriendin Fatima. Een persoonlijke documentaire over reizen, herinneringen en kijken, kijken tijdens het reizen en herinneren tijdens het kijken — reizen door herinneringen, door plaatsen en gebeurtenissen, die zich via het documenteren tot bewustzijn vormen. Het verhaal wordt verteld in het Urdu en hoewel er Engelse ondertitels zijn, verschijnen deze niet altijd synchroon met wat er wordt gezegd, wat een gelaagde, efemere en gefragmenteerde ervaring oplevert. Alia Syed, geboren in Swansea uit een Welshe moeder en een Indiase vader, geeft uitdrukking aan de ontheemding eigen aan de diaspora-ervaring en bevraagt de rol van taal in het bepalen van machtsrelaties tussen klasse, ras en gender.
