María Ruido werd geboren in een arbeidersklassegezin, buiten de kunstwereld. In La memoria interior duikt ze in haar familiegeschiedenis en onderzoekt er de ervaring van haar ouders, die arbeidsmigranten waren. De film verkent de emigratie van Spanje naar Duitsland in de zoektocht naar fabriekswerk, en reflecteert op wat wordt onthouden — en wat vergeten. Vertrekkend vanuit persoonlijke ervaring bevraagt de film wie verhalen over arbeid mag vertellen. Het werk stelt herinneringen ter discussie die gevormd zijn door instituties, en vaak van hun politieke kracht zijn ontdaan. Ruido stelt ook haar eigen rol en verantwoordelijkheden als kunstenaar uit een arbeidersklassegezin in vraag, waarbij ze de verschillende vormen van arbeid — en hun gevolgen — verkent.
“Het werk is het resultaat van een reis naar Duitsland en een persoonlijk onderzoek dat meerdere jaren in beslag nam. Het richt zich op de constructie van geheugen en op de mechanismen achter de productie van geschiedenis. Door mijn familiegeschiedenis te vertellen, graaft het werk in het geheugen van de (destijds nog recente) emigratie van Spanje naar Europa. Vanuit persoonlijke ervaring verzet het zich tegen het idee van een officiële geschiedenis en een officieel geheugen — beide beperkt tot instituties, en gestructureerd rond het neutraliseren van politieke subjecten.” (María Ruido)
