Om het begrip van een natuur die losstaat van de mens uit te dagen, stelt Shape Shifting een andere ordening voor waarbij mens en niet-mens relaties aangaan en productief met elkaar interageren. Het schetst een affectieve cartografie van een specifiek landschap, dat een grote natuurlijke diversiteit vertoont en in het Japans “satoyama” wordt genoemd. “Wat Shape Shifting doet door zich te verdiepen in het Japanse satoyama (het grensgebied of gebied tussen de uitlopers van de bergen, yama, en het akkerland naast de dorpen, sato), laten Lylov en Marhöfer zien dat het ver- kennen van het anders-dan-menselijke door middel van film al een middel is om affectieve relaties vorm te geven die menselijke en machinale medemensen omvatten. De vrolijke myriade van anders-dan-menselijke actoren die hierbij betrokken kunnen zijn, zijn verre van beperkt tot organische actoren... Shape Shifting herinnert ons eraan dat anders-dan-menselijke subjecten wijzen op specifieke manieren van voelen, affecteren en geaffecteerd worden. Filmen betekent hier het afstemmen van menselijke makers en menselijke toeschouwers op de gevoeligheden van de grond, het onkruid en de wind. In die zin is de film een experiment in het worden met, een kwestie van allianties en tegenstellingen.” (Teresa Castro)
