Projectie van licht door celluloid is als een zonnestraal die van verre komend door het venster een stukje interieur oplicht. Gefilterd door de lucht laat het daar iets van zijn energie achter, en in de reflectie neemt het weer wat van zijn energie mee.
Chronochromatic Measures brengt filmwerken samen in een programma dat het begrip van tijd en ruimte en de perceptie van kleur in, of gedurende, de filmprojectie accentueert.
Het is een filmprogramma dat enkel bestaat uit ‘echte’ films, gemaakt op, of met, fotochemische, ‘celluloid’ film. Het begrip dat deze films fysieke objecten zijn, van zekere dimensies, tastbaar en met een zeker gewicht, is net als projectie de basis voor Chronochromatic Measures. Films zijn vrij atypische objecten: lange semi-transparante stroken van een exact vastgestelde dikte en breedte, van uiteenlopende lengtes, opgerold, verpakt in een blikje of doosje. Ze worden voor deze gelegenheid verscheept uit verschillende delen van de wereld, gaan door diverse handen en worden hier, ter plaatse, verzameld en voorbereid. Voor de projectie worden ze tijdelijk ontrold: de platte schijf wordt voor even weer een lange strook. De filmprojector fungeert als meetinstrument voor ruimte en tijd.
Projectie: film wordt voor een moment belicht, het publiek aanschouwt en belandt in een gecondenseerde ‘filmische’ tijd. In het spektakel van de projectie ontstaat een spel van micro en macro, tijd en ruimte, en wordt een bewustzijn gecreëerd van de waarneming, de aanwezigheid van een beeld voor onze ogen, en naar de manifestatie daarvan in het hoofd. Waar kijken we eigenlijk naar? Wat ís film eigenlijk?
De films in Chronochromatic Measures staan ver af van een realistische ‘reproductie’ van de werkelijkheid. Ze volgen meer een proces van ondervraging van het projectieapparaat dan dat het ‘cinema’ is. Het is ook daarom dat de twee delen waaruit het programma bestaat van elkaar verschillen: een lineaire projectie binnen de parameters van de cinema in Sphinx, alswel een ruimtelijke opstelling buiten de cinema in Minard.
Chronochromatic Measures vraagt een onderzoekende blik. Mathematische benadering en toeval ontmoeten elkaar. Tijd is een rekbaar begrip, net als kleur. In de projecties zijn de filmwerken van Katja Mater, Minjung Kim, Ivan Ladislav Galeta, Viktoria Schmid, Manuela de Laborde, Esther Urlus, Alexandre Larose, Dóra Maurer, Malcolm Le Grice en Els van Riel slechts kortstondig aanwezig. Ze volgen elkaar op, verdubbelen of vermenigvuldigen zich, maar genieten slechts een kort moment van volle aandacht. Elk beeld wordt altijd weer vervan- gen door een ander.
Curated by Erwin van ’t Hart
In collaboration with LABO BxL — artist-run filmlab in Brussels
